Akkoord, die DSM is een onding, maar het is het beste dat we vandaag hebben. Het was een mijlpaal en een hoognodig begin om eindelijk orde te brengen in de chaos van die vroegere diagnoses die meestal op freudiaanse psychoblabla waren gesteund. Met dergelijke meerdere pagina's lange verslagen had iedereen wel ergens gelijk, zoals bij horoscopen.
Het probleem met de DSM is dat er zoveel mensen, die er zelf geen ervaring mee hebben, heel vlug klaar zijn met een negatief oordeel dat niet op kennis gebaseerd is. Vraag maar eens aan de critici om eens in het kort het vijf-assen-systeem van de DSM uit te leggen, meestal krijg je dan een "in Keulen horen donderen" expressie. Volgens sommigen is de DSM meer geschikt voor research en zouden de ICD van de WHO, of vooral de ICPC meer bruikbaar zijn in de praktijk, maar dit wordt te technisch. (International Classification of Disease en IC for Primary Care)
Wat velen, ook artsen, vaak vergeten is dat het stellen van een diagnose niet noodzakelijk betekent dat er moet behandeld worden. dat geldt zowel voor lichamelijke als psychische problemen.
Daarom is die definitie van die bejaarde prof in de psychiatrie :
een psychiatrische aandoening impliceert het verlies van het vermogen om te genieten, te arbeiden en te beminnen tot eigen tevredenheid en welzijn en met baten voor anderennog niet zo slecht, alhoewel ze evenveel of weinig bruikbaar is als de DSM, dezelfde of vergelijkbare kritiek kan er op gegeven worden als op de DSM: bijv. moet aan alle zes criteria voldaan zijn, zoniet aan hoeveel, is vier al genoeg ?
Het blijft een boeiend probleem in de gezondheidszorg: als mensen die geen behandeling nodig hebben een behandeling eisen en zij die het echt nodig hebben weigeren....
