Haptonomie

Homeopathie, osteopathie, chiropraxie, acupunctuur, kruidengeneeskunde, aromatherapie, Orthomoleculair (voedingssupplementen), Ayurveda, healing, Jomanda, ...

Haptonomie

Berichtdoor The Menace » 27 sep 2008, 01:04

Tom schreef:
haptotherapeute

Sorry hoor: een wat?

Een haptotherapeute.
Tip: lees het boek 'Haptonomie' van Bob Boot. Aanrader voor iedereen wiens verstand altijd de overhand heeft ten opzichte van zijn/haar gevoel. Veel mensen (her)kennen hun eigen grenzen niet en nemen alsmaar teveel hooi op hun vork. Gevolg; burnout, het niet kunnen verwerken van een verlies, of anderzins 'vastlopen'.
Eigenlijk een aanrader voor iedereen, want het behandelt alle belangrijke aspecten van het leven. Niet zweverig, maar wel gericht op gevoel.
Laatst bijgewerkt door The Menace op 27 sep 2008, 19:57, in totaal 1 keer bewerkt.
Utinam logica falsa tuam philosophiam totam suffodiant.
Avatar gebruiker
The Menace
 
Berichten: 619
Geregistreerd: 30 mei 2008, 10:33
Woonplaats: Nijmegen

Berichtdoor Blueflame » 27 sep 2008, 12:48

Nonsense is our core business
Avatar gebruiker
Blueflame
Site Admin
 
Berichten: 4139
Geregistreerd: 20 okt 2006, 12:43

Berichtdoor The Menace » 27 sep 2008, 20:20

Jep. En het grootste deel van mijn hierboven staande reactie, had niks te maken met haptonomie. Dus dat stuk heb ik verwijderd.
Utinam logica falsa tuam philosophiam totam suffodiant.
Avatar gebruiker
The Menace
 
Berichten: 619
Geregistreerd: 30 mei 2008, 10:33
Woonplaats: Nijmegen

Berichtdoor tom » 29 sep 2008, 09:15

Kan je dat niet gewoon psycholoog noemen dan? Ik zie nog steeds de meerwaarde niet.
tom
 
Berichten: 40
Geregistreerd: 18 sep 2008, 10:42

Berichtdoor The Menace » 29 sep 2008, 11:56

Tom schreef:Kan je dat niet gewoon psycholoog noemen dan?

Nee. Bij een psycholoog zit je op een stoel (of lig je op een sofa :wink: ) te praten.
Bij een haptotherapeut ga je heel speels op zoek naar je grenzen. De nadruk ligt daarbij op het lichamelijke. Welke afstand vind je bijvoorbeeld prettig tussen jou en je therapeut? En wat gebeurt er als je therapeut toch dichterbij komt zitten?
Dat lijkt misschien heel kinderachtig, maar je kunt het doortrekken naar bijvoorbeeld je werk, of andere situaties. Wat vind je ervan als een collega jou vraagt om iets te doen waarvoor je eigenlijk geen tijd hebt, of waar je geen zin in hebt? Voor de zoveelste keer? Sommige mensen bijten direct van zich af, maar er zijn er ook veel die dan de zoveelste klus maar weer aannemen, maar daardoor over hun eigen grenzen heen gaan.
En als je altijd overal zelf de controle over wil hebben, word je bijvoorbeeld geblindoekt en met je hand op de schouder van je therapeut door het gebouw geleid, waardoor je volledig op de ander zult moeten vertrouwen.
Zo is er een heel scala aan oefeningen die je kunt doen en die je bewustmaken van je gevoel, wanneer dat in je dagelijkse nogal eens in de weg zit, of juist wanneer je er alsmaar aan voorbij rent.
Voor (bijna) al die oefeningen geldt dus wel, dat je er voornamelijk lichamelijk mee bezig bent.

Klein beetje duidelijk zo?

PS. Nogmaals, het boek van Bob Boot is echt een aanrader. Voor iedereen! http://www.bol.com/nl/p/boeken/haptonomie/1001004002058453/index.html
Utinam logica falsa tuam philosophiam totam suffodiant.
Avatar gebruiker
The Menace
 
Berichten: 619
Geregistreerd: 30 mei 2008, 10:33
Woonplaats: Nijmegen

Berichtdoor Faction Fictory » 29 sep 2008, 12:50

tom schreef:Kan je dat niet gewoon psycholoog noemen dan? Ik zie nog steeds de meerwaarde niet.


ik denk dat een volwaardige probleemgerichte psychotherapie toch wel wat breder is.
Een meerwaarde is er niet volgens mij, er lopen denk ik niet veel psychologen rond die het belang van emotionele en gevoelsbeleving miskennen of onderschatten.

Gr
Faction Fictory
 
Berichten: 1800
Geregistreerd: 04 mei 2008, 09:27

Berichtdoor The Menace » 29 sep 2008, 15:13

Nee, dat denk ik ook niet. Maar gevoelsbeleving niet onderschatten, wil nog niks zeggen over hoe ermee om wordt gegaan.

Drie en een half jaar geleden werd in één klap mijn wereld op zijn kop gezet. Het ene moment was ik nog gelukkig en was er niets aan de hand, vijf weken later zat ik op het spoor.
Ik ben toen in eerste instantie bij de reguliere GGZ terecht gekomen. Maar omdat mijn sociaal psychiatrisch verpleegkundige merkte dat ikzelf mijn eigen 'manier van omgaan met...' zo rationeel mogelijk probeerde te benaderen (heel afstandelijk, alsof het iemand anders betrof), kwam ook hij aan met allerlei schemaatjes, bijvoorbeeld van de stadia die ik zou doorlopen (ontkenning, herkenning, erkenning, acceptatie, etc.).
Ik had niet het idee (!) er veel aan te hebben. Niet veel later kwam ik via via bij die haptotherapeute terecht en die had een compleet andere manier van aanpak. Een manier, die voor mijn gevoel (!) wél werkte.

Je hebt psychotherapie. Maar je hebt ook rationeel emotieve therapie. Cognitieve gedragstherapie. Hypnotherapie. Groepstherapie. Creatieve therapie. Muziektherapie. Lichttherapie. Haptotherapie. Enzovoorts.
Je zult naar de mens in kwestie moeten kijken en naar zijn/haar specifieke probleem op dat moment, om de juiste therapie(n) te bepalen.
Utinam logica falsa tuam philosophiam totam suffodiant.
Avatar gebruiker
The Menace
 
Berichten: 619
Geregistreerd: 30 mei 2008, 10:33
Woonplaats: Nijmegen

Berichtdoor windsurfer » 29 sep 2008, 20:33

Als ik het zo lees is haptonomie dus eigenlijk enkel een 'techniek'. En dan nog één die niet gestaafd wordt door objectieve meetmethoden van specifieke werking. Maar los daarvan kan iemand er natuurlijk wel 'iets' aan hebben.
Avatar gebruiker
windsurfer
 
Berichten: 568
Geregistreerd: 20 okt 2006, 12:58

Berichtdoor The Menace » 30 sep 2008, 00:09

Windsurfer schreef:En dan nog één die niet gestaafd wordt door objectieve meetmethoden van specifieke werking. Maar los daarvan kan iemand er natuurlijk wel 'iets' aan hebben.

Inderdaad. Niet alles in het leven draait om getalletjes.

Los van het feit dat ik géén idee heb of er in de haptonomie uberhaupt wel iets te meten valt, vraag ik me ten zeerste af of het wel zin heeft om iets te willen meten, zodra het gaat om gevoel.

Twee jaar geleden kwam na een operatie in het ziekenhuis een verpleegkundige naar me toe met een vragenlijstje. Eén van de vragen was wat voor cijfer ik gaf aan de pijn die ik had. Maar ik had nauwelijks pijn, dus heb ik 0 geantwoord. Dat noteerde zij netjes op haar antwoordformulier.
Een paar minuten nadat ze weg was, begon de verdoving uitgewerkt te raken. Snel daarna gaf ik de pijn een 2. Nog een paar minuten later vond ik het een 4. Het was dat ik op een stevig bed lag, maar anders was ik nog weer even later door de grond gezakt van de pijn!
Maar dat heeft die verpleegkundige allemaal niet genoteerd, dus 'officieel' had ik nergens last van :roll:
En al had ze het wel genoteerd, dan nog is een cijfer in zo'n geval maar een subjectief gegeven.

Windsurfer schreef:Als ik het zo lees is haptonomie dus eigenlijk enkel een 'techniek'.

Persoonlijk zou ik haptonomie niet willen omschrijven als 'enkel een techniek'. Het is een bewustworden van je eigen gevoel (in de breedste zin van het woord). Het is een leren kennen van de grenzen ervan. En van je mogelijkheid om je gevoel te doorleven.

Hierzo: http://www.xs4all.nl/~tijdhof/praktijk_haptonomie_definitie.htm staat onder andere dit:
De mens neemt deel aan de leefwereld via een veelheid aan contacten en interacties, waarbij hij voortdurend geconfronteerd wordt met de noodzaak tot het nemen van al dan niet bewuste persoonlijke keuzes of stellingnamen. In onze maatschappij, en ook onze opvoeding, zijn wij maar al te vaak geneigd keuzes te maken op grond van wat wij menen dat onze omgeving van ons verwacht of wenselijk acht.

Het is daarbij niet vanzelfsprekend te luisteren naar wat wij diep in ons zelf voelen en beleven, en dié keuze te maken die voor ons zélf van belang is en bij ons past. Het maken van keuzes gebaseerd op datgene wat men van ons verwacht kan zelfs zo eigen geworden zijn dat men de innerlijke overtuiging gekregen heeft dat het zo hoort. Als wij hebben geleerd op dié grond keuzes te maken blijkt het op latere leeftijd niet eenvoudig om te kunnen beluisteren hoe het voor ons zélf ligt. Hierin kan een belangrijke grond gelegen zijn voor stoornissen in het persoonlijk fungeren en het zich daarbij al dan niet welbevinden.

Dat was iets wat bij mij ook min of meer speelde. Hetgeen er bij mij gebeurd was, benaderde ik enkel rationeel. Ik probeerde voor mezelf te verklaren waarom ik het zo erg vond wat er gebeurd was. En ik probeerde mezelf voor te houden wat iedereen tegen me zei; dat het wel weer beter zou gaan.
Het gevolg was dat ik mezelf bijna een jaar lang als een soort snelkookpan voelde; een pan waarin de druk enorm wordt opgebouwd. En waar slechts een piepklein ventieltje wordt geopend als de pan bijna op ontploffen staat.
Zo voelde ik me ook; ik voelde me dagenlang achter elkaar ronduit kut en had de behoefte om gigantisch te janken. Maar pas als ik echt het gevoel had op ontploffen te staan en de hele buurt bij elkaar zou willen bléren, dan kwam er welgeteld één traan. Waarna de állerergste druk er af was en ik me weer slechts ronduit kut voelde. Totdat... enzovoorts.

Als je dan bij de GGZ aankomt en ze zien dat je alles alleen met je hoofd probeert te benaderen en haken daarop in door er bij wijze van spreke een schoolboek voor het eerste jaar psychotherapie bij te halen, dan zet dat niet veel zoden aan de dijk.
Als je daarentegen bij iemand komt die jou heel persoonlijk benadert en je vraagt wat je precies voelt en die je vraagt dat gevoel heel nauwkeurig te omschrijven en er samen met die persoon aandacht aan te geven, dan merk je een wereld van verschil.

Hoe doe je dat, iemand persoonlijk benaderen?
Toen Frans Veldman, grondlegger van de haptonomie, begon met het ontwikkelen ervan, scheen hij op tv te zijn geweest met een baby in zijn hand, die hij in de rondte zwierde. Veel mensen reageerden geschokt, want wat als de baby zou vallen?
Maar de baby viel niet, want die zat met zijn kontje prima in de hand van Frans, die daardoor precies voelde welke bewegingen de baby maakte en zo perfekt met hem mee kon gaan. De baby scheen het erg naar zijn zin te hebben (als baby's dat inderdaad kunnen, maar dat kun je misschien navragen bij Willem Betz).

Veel volwassenen (vaak mannen) die elkaar een hand geven, proberen dat vooral te doen met een 'stevige handdruk'. Zó stevig, dat het soms een westrijdje lijkt wie het hardst in de hand van de ander kan knijpen.
Ook zijn er mensen wiens handje op een vaatdoek lijkt, als je die aanpakt.
Als je iemand een hand geeft op de manier waarop Frans Veldman die baby vasthad, dan kun je de ander 'voelen' en jezelf laten voelen aan de ander. Dat gaat gepaard met een gevoel van aandacht voor en erkenning van de ander.

Een mooie vergelijking voor het probleem waar ik toen mee zat, hoorde ik van een meisje dat ik toen net had leren kennen. Zij stelde dat als er iets ergs gebeurt waar je je rot/somber/verdrietig/boos/... bij voelt, dat je dat kunt beschouwen als een onweerswolk die boven je hoofd hangt.
Je kunt zoiets rationeel benaderen: "Mijn auto zit in de prak. Nou en? Ik koop wel een nieuwe," en daarmee proberen de onweerswolk weg te beredeneren.
Wat je óók kunt doen, is de onweerswolk gewoon over je heen laten komen. Alle regen die erin zit, over je uit laten storten. Alles bij elkaar janken, tot je geen tranen meer over hebt.
Pas in het laatste geval doorleef je je verdriet (die auto is natuurlijk een stom voorbeeld) en kun je het verwerken en een plaatsje geven. Als je het weg beredeneert (zoals ik probeerde te doen), heb je grote kans dat het blijft knagen.

Iemand die zich bezighoudt met de RET (rationeel emotieve therapie) zal het er niet helemaal mee eens zijn. Die stelt dat je gevoel voornamelijk afhankelijk is van de manier waarop je over dingen denkt.
Tot op zekere hoogte klopt dat. Maar als je bijvoorbeeld je eigen kind verliest, dan kun je logisch denken wat je wil, maar persoonlijk zou ik dan aanraden die gigantische onweerswolk over je heen te laten komen.

Ik kan me voorstellen dat als je dit zo leest, dan het dan wat rommelig overkomt. Nogal van de hak op de tak.
Maar daarom zijn er boeken over geschreven :wink:
Utinam logica falsa tuam philosophiam totam suffodiant.
Avatar gebruiker
The Menace
 
Berichten: 619
Geregistreerd: 30 mei 2008, 10:33
Woonplaats: Nijmegen

Berichtdoor The Menace » 30 sep 2008, 00:12

Grappig trouwens dat we ineens een topic over haptonomie hebben. Het woord hapto(therapeute) werd slechts terloops gezegd in een zin die over een compleet ander onderwerp ging.

:)
Utinam logica falsa tuam philosophiam totam suffodiant.
Avatar gebruiker
The Menace
 
Berichten: 619
Geregistreerd: 30 mei 2008, 10:33
Woonplaats: Nijmegen

Berichtdoor Blueflame » 30 sep 2008, 00:22

Grappig ?
Een alerte site-admin zal je bedoelen :oops: :oops: .

Mvg.
Nonsense is our core business
Avatar gebruiker
Blueflame
Site Admin
 
Berichten: 4139
Geregistreerd: 20 okt 2006, 12:43

Berichtdoor The Menace » 30 sep 2008, 00:23

Of een alerte Tom. Die zwengelde het onderwerp tenslotte aan :wink:
Utinam logica falsa tuam philosophiam totam suffodiant.
Avatar gebruiker
The Menace
 
Berichten: 619
Geregistreerd: 30 mei 2008, 10:33
Woonplaats: Nijmegen

Berichtdoor wolkenstein » 30 sep 2008, 00:35

Menace schreef:De baby scheen het erg naar zijn zin te hebben (als baby's dat inderdaad kunnen, maar dat kun je misschien navragen bij Willem Betz).


:lol:
wolkenstein
 
Berichten: 2732
Geregistreerd: 29 okt 2006, 01:30

Berichtdoor wolkenstein » 30 sep 2008, 01:12

@Menace,

De term haptonoom hoorde ik voor het eerst zo'n, wat zal het zijn, zeg pakweg vijfendertig jaar geleden vallen i.v.m. bemoeienissen met een klemzittende speler van FC Ajax. In de media werd er toen nog al hinnikend op gereageerd, herinner ik mij goed, veel meer dan een soort pseudo wetenschappelijk voodoo kon 't niet wezen. Maar ik herinner mij ook dat nadien meer spelers en sportlieden in het algemeen gewag gingen maken van begeleiding door een haptonoom. En daar in de regel heel positief over rapporteerden. Aanvankelijk lichtelijk tot mijn verbazing. Bij mijn weten hebben haptonomen zich inmiddels lang en breed op grond van resultaten een plaats veroverd in de sportwereld.
wolkenstein
 
Berichten: 2732
Geregistreerd: 29 okt 2006, 01:30

Berichtdoor The Menace » 30 sep 2008, 01:50

@ Wolkenstein,

Ik werk bij de GGZ. En ik kan je verzekeren dat ook daar, de haptonomie inmiddels voet aan de grond heeft gekregen.
Geen flauwekul dus.
Utinam logica falsa tuam philosophiam totam suffodiant.
Avatar gebruiker
The Menace
 
Berichten: 619
Geregistreerd: 30 mei 2008, 10:33
Woonplaats: Nijmegen

Berichtdoor wolkenstein » 30 sep 2008, 02:04

The Menace schreef:@ Wolkenstein,

Ik werk bij de GGZ. En ik kan je verzekeren dat ook daar, de haptonomie inmiddels voet aan de grond heeft gekregen.
Geen flauwekul dus.


In de sportwereld meet men resultaten ook bij uitstek.
wolkenstein
 
Berichten: 2732
Geregistreerd: 29 okt 2006, 01:30

Berichtdoor Faction Fictory » 30 sep 2008, 08:33

Persoonlijk zou ik haptonomie niet willen omschrijven als 'enkel een techniek'. Het is een bewustworden van je eigen gevoel (in de breedste zin van het woord). Het is een leren kennen van de grenzen ervan. En van je mogelijkheid om je gevoel te doorleven.

En toch...haptonomie kan een techniek zijn die je tot een bewustworden van je eigen gevoel leidt, maar zo zijn er nog en als die je op het juiste moment worden aangereikt kunnen die heel werkzaam zijn.
Als je dan bij de GGZ aankomt en ze zien dat je alles alleen met je hoofd probeert te benaderen en haken daarop in door er bij wijze van spreke een schoolboek voor het eerste jaar psychotherapie bij te halen, dan zet dat niet veel zoden aan de dijk.

Je kunt je ook afvragen of je in die fase zelf in staat en bereid bent je emotioneel ontvankelijk open te stellen voor wat je is overkomen.
Als je daarentegen bij iemand komt die jou heel persoonlijk benadert en je vraagt wat je precies voelt en die je vraagt dat gevoel heel nauwkeurig te omschrijven en er samen met die persoon aandacht aan te geven, dan merk je een wereld van verschil.

Nogmaals, misschien is dat dan zo omdat je er zelf voor open staat en er toe in staat bent op dat moment
Iemand die zich bezighoudt met de RET (rationeel emotieve therapie) zal het er niet helemaal mee eens zijn. Die stelt dat je gevoel voornamelijk afhankelijk is van de manier waarop je over dingen denkt.
Tot op zekere hoogte klopt dat. Maar als je bijvoorbeeld je eigen kind verliest, dan kun je logisch denken wat je wil, maar persoonlijk zou ik dan aanraden die gigantische onweerswolk over je heen te laten komen.

Daar ben ik het niet helemaal mee eens, gedegen RET tracht wel een ondrescheid te maken tussen 'rechtmatige' gevoelens die inderdaad moeten doorleefd 'durven' worden en onrechtmatige die door negatieve/foute ratio in stand worden gehouden.

Ik vind dat je altijd voorzichtig moet zijn bij het verheerlijken van een techniek of therapie, wat voor A op ogenblik B werkt kan voor C op ogenblik D zelfs schadelijk zijn. Vergelijk het met medicatie, bij ziekte neem je een medicijn dat ontwikkeld is om die ziekte te bestrijden, maar dat medicijn ga je ook niet gaan ophemelen als 'het medicijn tegen ziekte'
Een rationele psycho-educatieve benadering is ook vaak heilzaam.

Gr
Faction Fictory
 
Berichten: 1800
Geregistreerd: 04 mei 2008, 09:27

Berichtdoor The Menace » 30 sep 2008, 12:20

FF schreef:Ik vind dat je altijd voorzichtig moet zijn bij het verheerlijken van een techniek of therapie, wat voor A op ogenblik B werkt kan voor C op ogenblik D zelfs schadelijk zijn.

Ikzelf schreef:Je zult naar de mens in kwestie moeten kijken en naar zijn/haar specifieke probleem op dat moment, om de juiste therapie(n) te bepalen.


Ik probeer niet de haptotherapie te verheerlijken. Het enige dat ik geprobeerd heb, was een kleine poging om (in eerste instantie vooral aan Tom) uit te leggen wat haptonomie ongeveer inhoudt.
Daarbij heb ik gezegd dat ik het boek van Bob Boot voor iedereen een aanrader vind. Niet voor iedereen die een behandeling/therapie nodig heeft, maar voor iedereen. Omdat het gaat over een manier van omgaan met jezelf en anderen, die erg prettig is voor jouzelf en voor de mensen om je heen.
Verder wil ik niks verheerlijken of opdringen. Ik heb geen connecties met Bob Boot en het zal me een wost wezen hoeveel boeken hij verkoopt.

Overigens raakt dit:
FF schreef:
Als je dan bij de GGZ aankomt en ze zien dat je alles alleen met je hoofd probeert te benaderen en haken daarop in door er bij wijze van spreke een schoolboek voor het eerste jaar psychotherapie bij te halen, dan zet dat niet veel zoden aan de dijk.

Je kunt je ook afvragen of je in die fase zelf in staat en bereid bent je emotioneel ontvankelijk open te stellen voor wat je is overkomen.
Als je daarentegen bij iemand komt die jou heel persoonlijk benadert en je vraagt wat je precies voelt en die je vraagt dat gevoel heel nauwkeurig te omschrijven en er samen met die persoon aandacht aan te geven, dan merk je een wereld van verschil.

Nogmaals, misschien is dat dan zo omdat je er zelf voor open staat en er toe in staat bent op dat moment.

kant noch wal.
Ik begrijp wel wat je ermee bedoelt. Maar het verschil tussen die twee zat hem niet in de tijd, maar in de manier van aanpak.

Ik vind het (achteraf) niet vreemd dat iemand die enkel met zijn hoofd probeert een verlies te verwerken, daar niet uit komt.
Anderzijds; iemand die op dat moment de hele wereld alleen nog maar als één grote onweerswolk ziet, die gaat het ook niet trekken.
Je zult daar een balans in moeten maken. En als je als hulpverlener iemand bij je krijgt die doorslaat naar één van die twee kanten, dan lijkt het me een belangrijke taak om te zorgen dat je client een middenweg vindt.
Utinam logica falsa tuam philosophiam totam suffodiant.
Avatar gebruiker
The Menace
 
Berichten: 619
Geregistreerd: 30 mei 2008, 10:33
Woonplaats: Nijmegen

Berichtdoor Faction Fictory » 30 sep 2008, 12:44

The Menace schreef:Ik vind het (achteraf) niet vreemd dat iemand die enkel met zijn hoofd probeert een verlies te verwerken, daar niet uit komt.
Anderzijds; iemand die op dat moment de hele wereld alleen nog maar als één grote onweerswolk ziet, die gaat het ook niet trekken.
Je zult daar een balans in moeten maken. En als je als hulpverlener iemand bij je krijgt die doorslaat naar één van die twee kanten, dan lijkt het me een belangrijke taak om te zorgen dat je client een middenweg vindt.

Daar ben ik het grotendeels mee eens, maar het valt voor dat mensen aan die middenweg nog niet toe zijn wegens emotioneel te belastend, ik verwijs naar de discussie over mindfullness, daar zijn ook technieken die heilzaam zijn tijdens de herstelfase van depressie maar tijdens majeure depressie levensgevaarlijk kunnen blijken.
Vaak komen mensen in die herstelfase met suplementaire technieken of therapieen in aanraking en denken ze dat ze daar al veel langer moesten mee begonnen zijn, niet beseffende dat ze daar in de kritische fase niet toe in staat waren.

PS Ik spreek in algemeenheden en doel niet op jouw situatie Menace.

Gr
Faction Fictory
 
Berichten: 1800
Geregistreerd: 04 mei 2008, 09:27

Berichtdoor windsurfer » 30 sep 2008, 12:53

The Menace schreef:
Windsurfer schreef:En dan nog één die niet gestaafd wordt door objectieve meetmethoden van specifieke werking. Maar los daarvan kan iemand er natuurlijk wel 'iets' aan hebben.

Inderdaad. Niet alles in het leven draait om getalletjes.

Los van het feit dat ik géén idee heb of er in de haptonomie uberhaupt wel iets te meten valt, vraag ik me ten zeerste af of het wel zin heeft om iets te willen meten, zodra het gaat om gevoel.

Twee jaar geleden kwam na een operatie in het ziekenhuis een verpleegkundige naar me toe met een vragenlijstje. Eén van de vragen was wat voor cijfer ik gaf aan de pijn die ik had. Maar ik had nauwelijks pijn, dus heb ik 0 geantwoord. Dat noteerde zij netjes op haar antwoordformulier.
Een paar minuten nadat ze weg was, begon de verdoving uitgewerkt te raken. Snel daarna gaf ik de pijn een 2. Nog een paar minuten later vond ik het een 4. Het was dat ik op een stevig bed lag, maar anders was ik nog weer even later door de grond gezakt van de pijn!
Maar dat heeft die verpleegkundige allemaal niet genoteerd, dus 'officieel' had ik nergens last van :roll:
En al had ze het wel genoteerd, dan nog is een cijfer in zo'n geval maar een subjectief gegeven.

Pijn is een subjectief gegeven, dus elke 'score' die je eraan geeft ook. Het beoogt dan ook geen objectieve meting te zijn. Het gaat er hier om hóe je dit soort gegevens gebruikt. Ik vind dit voorbeeld dan ook geen goed voorbeeld om toe te lichten wat je wilt zeggen. Niemand zal ook vinden dat de mens een 'getalletje is' of simpel uit te drukken in subjectieve scores.
themenace schreef:
Windsurfer schreef:Als ik het zo lees is haptonomie dus eigenlijk enkel een 'techniek'.

Persoonlijk zou ik haptonomie niet willen omschrijven als 'enkel een techniek'. Het is een bewustworden van je eigen gevoel (in de breedste zin van het woord). Het is een leren kennen van de grenzen ervan. En van je mogelijkheid om je gevoel te doorleven.


Maar dat is wel wat het is, een techniek. Los van de effecten die het mogelijk heeft. Net als bijvoorbeeld focussing een techniek is, of een ademhalingsoefening.
the menace schreef:Hierzo: http://www.xs4all.nl/~tijdhof/praktijk_haptonomie_definitie.htm staat onder andere dit:
De mens neemt deel aan de leefwereld via een veelheid aan contacten en interacties, waarbij hij voortdurend geconfronteerd wordt met de noodzaak tot het nemen van al dan niet bewuste persoonlijke keuzes of stellingnamen. In onze maatschappij, en ook onze opvoeding, zijn wij maar al te vaak geneigd keuzes te maken op grond van wat wij menen dat onze omgeving van ons verwacht of wenselijk acht.

Het is daarbij niet vanzelfsprekend te luisteren naar wat wij diep in ons zelf voelen en beleven, en dié keuze te maken die voor ons zélf van belang is en bij ons past. Het maken van keuzes gebaseerd op datgene wat men van ons verwacht kan zelfs zo eigen geworden zijn dat men de innerlijke overtuiging gekregen heeft dat het zo hoort. Als wij hebben geleerd op dié grond keuzes te maken blijkt het op latere leeftijd niet eenvoudig om te kunnen beluisteren hoe het voor ons zélf ligt. Hierin kan een belangrijke grond gelegen zijn voor stoornissen in het persoonlijk fungeren en het zich daarbij al dan niet welbevinden.

Dat was iets wat bij mij ook min of meer speelde. Hetgeen er bij mij gebeurd was, benaderde ik enkel rationeel. Ik probeerde voor mezelf te verklaren waarom ik het zo erg vond wat er gebeurd was. En ik probeerde mezelf voor te houden wat iedereen tegen me zei; dat het wel weer beter zou gaan.
Het gevolg was dat ik mezelf bijna een jaar lang als een soort snelkookpan voelde; een pan waarin de druk enorm wordt opgebouwd. En waar slechts een piepklein ventieltje wordt geopend als de pan bijna op ontploffen staat.
Zo voelde ik me ook; ik voelde me dagenlang achter elkaar ronduit kut en had de behoefte om gigantisch te janken. Maar pas als ik echt het gevoel had op ontploffen te staan en de hele buurt bij elkaar zou willen bléren, dan kwam er welgeteld één traan. Waarna de állerergste druk er af was en ik me weer slechts ronduit kut voelde. Totdat... enzovoorts.

Als je dan bij de GGZ aankomt en ze zien dat je alles alleen met je hoofd probeert te benaderen en haken daarop in door er bij wijze van spreke een schoolboek voor het eerste jaar psychotherapie bij te halen, dan zet dat niet veel zoden aan de dijk.
Als je daarentegen bij iemand komt die jou heel persoonlijk benadert en je vraagt wat je precies voelt en die je vraagt dat gevoel heel nauwkeurig te omschrijven en er samen met die persoon aandacht aan te geven, dan merk je een wereld van verschil.

Hoe doe je dat, iemand persoonlijk benaderen?
Toen Frans Veldman, grondlegger van de haptonomie, begon met het ontwikkelen ervan, scheen hij op tv te zijn geweest met een baby in zijn hand, die hij in de rondte zwierde. Veel mensen reageerden geschokt, want wat als de baby zou vallen?
Maar de baby viel niet, want die zat met zijn kontje prima in de hand van Frans, die daardoor precies voelde welke bewegingen de baby maakte en zo perfekt met hem mee kon gaan. De baby scheen het erg naar zijn zin te hebben (als baby's dat inderdaad kunnen, maar dat kun je misschien navragen bij Willem Betz).

Veel volwassenen (vaak mannen) die elkaar een hand geven, proberen dat vooral te doen met een 'stevige handdruk'. Zó stevig, dat het soms een westrijdje lijkt wie het hardst in de hand van de ander kan knijpen.
Ook zijn er mensen wiens handje op een vaatdoek lijkt, als je die aanpakt.
Als je iemand een hand geeft op de manier waarop Frans Veldman die baby vasthad, dan kun je de ander 'voelen' en jezelf laten voelen aan de ander. Dat gaat gepaard met een gevoel van aandacht voor en erkenning van de ander.

Een mooie vergelijking voor het probleem waar ik toen mee zat, hoorde ik van een meisje dat ik toen net had leren kennen. Zij stelde dat als er iets ergs gebeurt waar je je rot/somber/verdrietig/boos/... bij voelt, dat je dat kunt beschouwen als een onweerswolk die boven je hoofd hangt.
Je kunt zoiets rationeel benaderen: "Mijn auto zit in de prak. Nou en? Ik koop wel een nieuwe," en daarmee proberen de onweerswolk weg te beredeneren.
Wat je óók kunt doen, is de onweerswolk gewoon over je heen laten komen. Alle regen die erin zit, over je uit laten storten. Alles bij elkaar janken, tot je geen tranen meer over hebt.
Pas in het laatste geval doorleef je je verdriet (die auto is natuurlijk een stom voorbeeld) en kun je het verwerken en een plaatsje geven. Als je het weg beredeneert (zoals ik probeerde te doen), heb je grote kans dat het blijft knagen.

Deze kijk is niet specifiek 'des haptonooms'. Ook niet per sé juist of onjuist, het hangt van de omstandigheden af of dit een juiste gedachtengang is. Dáár hebben haptonomen vaak geen sjoege van, en dat is mijn bezwaar gelijk: de techniek wordt op ieder willekeurige persoon toegepast. Het gaat uit van een versimplificering van het mensbeeld. En nogmaals, soms pakt dat misschien goed uit. Deze manier van denken komt trouwens sterk overeen met mindullness - wat ook een techniek is trouwens en geen vorm van behandeling. Overigens is de indicatie voor mindfullness inmiddels helder. Als de instelling waar jij werkt aan haptonomie doet, zal daar ook zeker over de indicatie nagedacht worden.

Iemand die zich bezighoudt met de RET (rationeel emotieve therapie) zal het er niet helemaal mee eens zijn. Die stelt dat je gevoel voornamelijk afhankelijk is van de manier waarop je over dingen denkt.
Tot op zekere hoogte klopt dat. Maar als je bijvoorbeeld je eigen kind verliest, dan kun je logisch denken wat je wil, maar persoonlijk zou ik dan aanraden die gigantische onweerswolk over je heen te laten komen.
Ten eerste zegt het al dan niet werken met iets als RET niets over hoe je aankijkt tegen haptonomie; ten tweede moet je de RET toepassen met juiste indicatie, en natuurlijk niet bij het verwerken van de dood van een kind. Aldus geredeneerd zet je een stroman weg. Bovendien kun je weinig anders als een kind overlijdt, dan het over je heen laten komen lijkt mij. Je zet hier een tegenstelling weg die er niet is.
Ik kan me voorstellen dat als je dit zo leest, dan het dan wat rommelig overkomt. Nogal van de hak op de tak.
Maar daarom zijn er boeken over geschreven :wink:

Rommelig inderdaad, omdat je van alles en nog wat op één hoop gooit. het stoort mij eerlijk gezegd. Je stelt een nogal kortzichtige kijk op de mens en psychische problematiek voor. En lijkt er impliciet van uit te gaan dat andere benaderingen of technieken tekort schieten door ze in verband te brengen met voorbeelden waarbij je een verkeerde indicatie verwerkt.
Avatar gebruiker
windsurfer
 
Berichten: 568
Geregistreerd: 20 okt 2006, 12:58

Berichtdoor The Menace » 30 sep 2008, 13:03

Pffff.... dat was zo allemaal niet mijn bedoeling. Ik probeerde antwoord te geven op Tom zijn vraag (en daarbij mijn eigen ervaring als voorbeeld te gebruiken).
Dat is dus blijkbaar niet gelukt.

Tom, mijn excuses!
Utinam logica falsa tuam philosophiam totam suffodiant.
Avatar gebruiker
The Menace
 
Berichten: 619
Geregistreerd: 30 mei 2008, 10:33
Woonplaats: Nijmegen

Berichtdoor Faction Fictory » 30 sep 2008, 13:15

The Menace schreef:Pffff.... dat was zo allemaal niet mijn bedoeling. Ik probeerde antwoord te geven op Tom zijn vraag (en daarbij mijn eigen ervaring als voorbeeld te gebruiken).
Dat is dus blijkbaar niet gelukt.

Tom, mijn excuses!

Met alle begrip en respect Menace, maar dat is altijd delicaat in dergelijke zaken.

Gr
Faction Fictory
 
Berichten: 1800
Geregistreerd: 04 mei 2008, 09:27

Berichtdoor The Menace » 30 sep 2008, 14:23

Windsurfer schreef:Bovendien kun je weinig anders als een kind overlijdt, dan het over je heen laten komen lijkt mij.

Je kunt ervoor kiezen om 16 uur per dag te gaan werken. Je kunt ervan overtuigd zijn dat een potje janken op je werk niet gepast is. Je kunt je schuldig voelen over wat er gebeurd is en er daardoor met niemand over willen praten. En je kunt de gebeurtenis relativeren, door te stellen dat er mensen zijn, wiens hele familie voor hun neus gemarteld en vermoord wordt.

Dat is een manier van omgaan met de situatie. Maar ik zou niet durven zeggen dat je 'het' op deze manier over je heen laat komen.

FF schreef:Met alle begrip en respect Menace, maar dat is altijd delicaat in dergelijke zaken.

Leermomentje voor mij :idea:
Maar dat is ook precies waarom ik hier op dit forum zit; om ervan te leren. Dat is dus weer gelukt :wink:
Utinam logica falsa tuam philosophiam totam suffodiant.
Avatar gebruiker
The Menace
 
Berichten: 619
Geregistreerd: 30 mei 2008, 10:33
Woonplaats: Nijmegen

Berichtdoor Faction Fictory » 30 sep 2008, 14:33

The Menace schreef:Maar dat is ook precies waarom ik hier op dit forum zit; om ervan te leren. Dat is dus weer gelukt :wink:

:) Gelukkig is niet elk draadje oeverloos :wink:

Gr
Faction Fictory
 
Berichten: 1800
Geregistreerd: 04 mei 2008, 09:27

Poging 2

Berichtdoor The Menace » 30 sep 2008, 17:03

Tom, als je nog steeds nieuwsgierig bent, kijk dan ook eens op http://www.haptonomie.nl
Op deze site is volgens mij wat meer te vinden, dan op de belgische versie.
In elk geval betere info dan die van mij :P
Utinam logica falsa tuam philosophiam totam suffodiant.
Avatar gebruiker
The Menace
 
Berichten: 619
Geregistreerd: 30 mei 2008, 10:33
Woonplaats: Nijmegen

Berichtdoor tom » 01 okt 2008, 08:27

Tom, mijn excuses!


Het is u vergeven, mijn zoon.

Qua interesse: Ik erken het nut van zowel rationele als emotionele verwerking van problemen. Als mens ben je beide. Ik was vooral geïnteresseerd om te weten wat het was. Tegenwoordig is er veel kwakzalverij dat zich met een moeilijke naam bedenkt en daardoor door veel mensen als meer waar wordt aanzien. Ik ben blij dat jij er een rust mee gevonden hebt. Alvast bedankt voor de fijne, gedreven uitleg!
tom
 
Berichten: 40
Geregistreerd: 18 sep 2008, 10:42

Berichtdoor windsurfer » 01 okt 2008, 11:22

The Menace schreef:Pffff.... dat was zo allemaal niet mijn bedoeling. Ik probeerde antwoord te geven op Tom zijn vraag (en daarbij mijn eigen ervaring als voorbeeld te gebruiken).
Dat is dus blijkbaar niet gelukt.

Tom, mijn excuses!

het gaat mij er niet om je uitleg negatief te benaderen. Ik vind wel dat als je op een openbaar forum een uitleg geeft die elementen bevat die discutabel zijn (impliciete aannames en expliciete uitingen die betrekking hebben op andere hulpverlening; tegenstellingen neerzetten die er niet zijn; drogredeneringen als die stroman) dat het logisch is dat je reacties krijgt.
Avatar gebruiker
windsurfer
 
Berichten: 568
Geregistreerd: 20 okt 2006, 12:58

Berichtdoor The Menace » 01 okt 2008, 14:27

Ja, logisch dat daar reacties op komen. En maar goed ook.

Overigens heb ik eerst twee keer geprobeerd uit te leggen wat haptonomie ongeveer inhoudt. Toen zowel Tom als FF er de meerwaarde niet van in zagen (waarvan ik ook helemaal niet had gezegd dat die er was!), heb ik, om de uitleg wat te verlevendigen, mijn eigen verhaal erbij gehaald.
En dat had ik niet moeten doen. Maar ik zei al; ongeacht wat jullie wel of niet aan mijn betoog hebben gehad, ben ik er in elk geval zelf weer een beetje wijzer door geworden

@ Tom; wat het wel of geen kwak zijn betreft; op www.haptonomie.nl zie ik dit staan:

Erkend door de Stichting Post Hoger Beroeps Onderwijs Nederland.





Deze opleiding biedt de mogelijkheid zich zelfstandig als haptotherapeut te vestigen. Het cursorisch gedeelte van de opleiding duurt vier jaar. De afronding van de opleiding neemt nog circa één jaar in beslag. U kunt dan al wel werken als haptotherapeut. GZ-psychologen kunnen deze opleiding desgewenst modulair doorlopen.




Doel van de opleiding

Na voltooiing van de opleiding bent u in staat om zelfstandig en verantwoord hulp te verlenen aan mensen op basis van haptotherapie. U kun een eigen praktijk als haptotherapeut starten en/of de haptotherapeutische inzichten en vaardigheden integreren in uw oorspronkelijk beroep.



Doelgroep

De opleiding is bestemd voor hulpverleners, begeleiders en paramedici uit de gezondheidszorg of welzijnswerk met een afgeronde HBO-opleiding die professioneel werkzaam zijn in begeleiding, therapie en hulpverlening. Tot de doelgroep rekenen wij bijvoorbeeld fysiotherapeuten of andere lichaamsgerichte therapeutische beroepen, psychologen, maatschappelijk werkers, verpleegkundigen, artsen, orthopedagogen en psychotherapeuten. De opleiding is ontworpen als post-HBO onderwijs en vooronderstelt kennis, inzicht en ervaring in begeleidende aspecten van het eigen beroep.



Toelating

U kunt aan de Opleiding in de Haptotherapie deelnemen, wanneer u aan de volgende criteria voldoet:

u hebt een afgeronde opleiding gevolgd op het gebied van gezondheidszorg of welzijnswerk op minimaal HBO niveau;
u bent werkzaam in begeleiding, therapie of hulpverlening binnen de sectoren gezondheidszorg of welzijn.
toelating tot de toelatingsdag is mogelijk voor mensen die werkzaam zijn in het onderwijs in de sectoren menswetenschappen na het doen van een assessment.


Aan de definitieve toelating gaat een verplichte toelatingsdag vooraf. In de vorm van een cursusdag vormt de studieleiding zich een beeld van de geschiktheid van de kandidaat cursist. In de vorm van een advies worden de bevindingen met u besproken. Eventueel volgt een (aanvullend) toelatingsgesprek, waarna over de toelating besloten wordt.



Instromen in het tweede jaar

Na voltooiing van de Opleiding in de Haptonomie is het mogelijk in te stromen in het tweede jaar van de Opleiding in de Haptotherapie. Voorwaarden hiervoor zijn dat u voldoet aan de toelatingscriteria van de opleiding. De eerste twee blokken van de opleiding gelden als toelatingblokken, wanneer u deze positief heeft afgerond, neemt u definitief deel aan de opleiding.



Erkenning en registratie

De Beroepsvereniging voor Haptotherapeuten (VVH) zet zich in voor de haptotherapie als beroep en het verkrijgen van erkenning binnen de gezondheidszorg in Nederland. Daarnaast streeft de vereniging naar het behartigen van belangen van haar leden in de ruimste zin des woords en het bevorderen van kwaliteit in de beroepsuitvoering van de haptotherapie.
De Opleiding in de Haptotherapie van de Academie voor Haptonomie in Doorn is een door de beroepsvereniging erkende opleiding. Afgestudeerden van deze opleiding komen voor registratie door de VVH in aanmerking.

De opleiding in de haptotherapie is erkend door Het Centrum voor Post Initieel Onderwijs Nederland. Studenten aan deze opleiding komen in aanmerking voor het officiële diploma van de Stichting Post-HBO Nederland.

Voor Gz-psychologen door de Registratiecommissie Lichaamsgericht Werkende Psychologen van het NIP.


Meningen?
Utinam logica falsa tuam philosophiam totam suffodiant.
Avatar gebruiker
The Menace
 
Berichten: 619
Geregistreerd: 30 mei 2008, 10:33
Woonplaats: Nijmegen

Berichtdoor Faction Fictory » 02 okt 2008, 08:58

The Menace schreef:
Meningen?


Ja, zo lang dergelijke technieken binnen een breder kader worden gebruikt in situaties waar ze aangewezen zijn is er niets aan de hand, als er echter openingen komen en kwaks de gelegenheid krijgen die technieken te verheerlijken en zelfstandig te promoten wordt het gevaarlijk.
Dan bestaat de kans dat mensen in een kwetsbare fase in die val trappen en afhankelijk worden van het toeval voor eventueel herstel.

Gr
Faction Fictory
 
Berichten: 1800
Geregistreerd: 04 mei 2008, 09:27

Berichtdoor windsurfer » 02 okt 2008, 09:38

Faction Fictory schreef:
The Menace schreef:
Meningen?


Ja, zo lang dergelijke technieken binnen een breder kader worden gebruikt in situaties waar ze aangewezen zijn is er niets aan de hand, als er echter openingen komen en kwaks de gelegenheid krijgen die technieken te verheerlijken en zelfstandig te promoten wordt het gevaarlijk.
Dan bestaat de kans dat mensen in een kwetsbare fase in die val trappen en afhankelijk worden van het toeval voor eventueel herstel.

Gr


Helemaal mee eens.
Avatar gebruiker
windsurfer
 
Berichten: 568
Geregistreerd: 20 okt 2006, 12:58

Berichtdoor The Menace » 04 okt 2008, 01:05

Windsurfer schreef:Helemaal mee eens.

Ik heb er even een nachtje over geslapen. En ja, ik ook.
Utinam logica falsa tuam philosophiam totam suffodiant.
Avatar gebruiker
The Menace
 
Berichten: 619
Geregistreerd: 30 mei 2008, 10:33
Woonplaats: Nijmegen

Berichtdoor Enigma » 22 okt 2008, 15:34

Als chronisch pijnpatiënt heb ik veel baat gehad van de behandelingen door een haptonoom een kleine 20 jaar terug. De haptonomische benadering in het omgaan met fysieke pijn heeft mij enorm geholpen om daar zo min mogelijk last van te hebben. Een fysiotherapeut kan heel andere dingen maar heeft wat mij betreft niet de juiste technieken in huis om je te leren met heftige fysieke pijn om te gaan, verder als wat ademhaling oefeningen, eventueeel wat ergotherapie komt men daar niet. Een goede haptonoom leert je hoe je lichaam anders kan omgaan met pijn waardoor de pijnbeleving anders en daardoor flink beperkt kan worden. De frustraties en machteloosheid die zo een fysieke pijn normaal geeft verdwijnen dan waardoor de pijn veel beter en voor mij heel gemakkelijk te handelen is.

Vergis je niet, de pijn blijft en de mate waarin veranderd ook niet maar de beleving en de negatieve emotie die dit normaliter oproept worden totaal anders.

Ik kan iedere chronisch pijnpatiënt dan ook een behandeling door de haptonoom aanraden.

groetjes

Enigma
Geen mens is intelligent genoeg om de eigen domheid te begrijpen.
Avatar gebruiker
Enigma
 
Berichten: 173
Geregistreerd: 13 jun 2007, 01:04
Woonplaats: Amsterdam


Keer terug naar Alternatieve behandelingen

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron