Opvoeding: wat geef je je kind mee?

Wetenschapsfilosofie en kritische vraagstukken. De grenzen van de wetenschap, de relevantie van de filosofie, kloneren, eugenetica, euthanasie, abortus, vrijheid en determinisme van de mens, ...

Opvoeding: wat geef je je kind mee?

Berichtdoor zuurSTOF » 23 jan 2007, 13:51

Opvoeding: wat geef je je kind mee?

Opvoeden is je kind tot een zelfstandig volwassen iemand in de maatschappij brengen. Daarvoor moet er een zekere bagage worden meegegeven die nuttig kan zijn. Een rugzakje met informatie om voorbereid te zijn een reis te maken.
Met wat en hoe vul je dat rugzakje als ouder?
zuurSTOF
 
Berichten: 1157
Geregistreerd: 21 okt 2006, 11:54
Woonplaats: Gent

Berichtdoor peterA » 23 jan 2007, 15:31

Heel opvallend is wat Pinker schrijft met betrekking tot het ontwikkelen van karaktereigenschappen op lange termijn. De invloed van opvoeding op de variatie in karaktertrekken zou 0 tot 10% zijn.Peergroups zouden 40 tot 50% voor hun rekening nemen en de genen 50%.

Ik denk dat de belangrijkste taak als ouder bestaat uit het (soms op de achtergrond) aanwezig zijn als vangnet als 't even moeilijk wordt.
De belangrijkste 'informatie' die je je kind kan geven is het (on)bewuste besef dat je er zal zijn als 't nodig is.

En misschien een beetje wapenen tegen de romantische scenario's die vaak worden opgedrongen door de media en de opvoeding.
Ik zei gisteren nog tegen mijn dochter dat ze niet achter een prins op een wit paard moet zoeken voor ze een sprookjesbos heeft gevonden ;-)
Huh?
peterA
 
Berichten: 1050
Geregistreerd: 20 okt 2006, 14:30

Re: Opvoeding: wat geef je je kind mee?

Berichtdoor drosofila » 23 jan 2007, 17:11

zuurSTOF schreef:Opvoeding: wat geef je je kind mee?

Opvoeden is je kind tot een zelfstandig volwassen iemand in de maatschappij brengen. Daarvoor moet er een zekere bagage worden meegegeven die nuttig kan zijn. Een rugzakje met informatie om voorbereid te zijn een reis te maken.
Met wat en hoe vul je dat rugzakje als ouder?


Ik weet niet zeker waarmee ik de rugzak van mijn kinderen heb gevuld. Daar zitten ongetwijfeld een aantal nuttige zaken bij, en waarschijnlijk ook ballast.

Wat ik hen heb proberen meegeven is heel eenvoudig, en tegelijk zo belangrijk, de zuurstof :wink: voor het leven:
1. een positief zelfwaardegevoel en zelfvertrouwen
2. respect voor anderen.
Twee pijlers waarop ik dat geprobeerd heb:
1. affectie
2. structuur.
Weeral simpel, toch altijd weer zoeken.

En ik heb veel geluk gehad: zowel hun karakter (aanleg) als de omstandigheden zaten mee.
Als ze dit aan hun eigen kinderen kunnen doorgeven zal ik heel tevreden zijn.


Groetjes,
drosofila
De noodzaak om veel uit te leggen en te rechtvaardigen roept de gedachte op dat er iets mis is met de zaak zelf (B. Tuchman)
Avatar gebruiker
drosofila
 
Berichten: 610
Geregistreerd: 20 okt 2006, 13:43

Berichtdoor drosofila » 23 jan 2007, 17:16

peterA schreef: Heel opvallend is wat Pinker schrijft met betrekking tot het ontwikkelen van karaktereigenschappen op lange termijn. De invloed van opvoeding op de variatie in karaktertrekken zou 0 tot 10% zijn. Peergroups zouden 40 tot 50% voor hun rekening nemen en de genen 50%.

En de invloed van de genen zou toenemen met de leeftijd ...


peterA schreef: En misschien een beetje wapenen tegen de romantische scenario's die vaak worden opgedrongen door de media en de opvoeding.
Ik zei gisteren nog tegen mijn dochter dat ze niet achter een prins op een wit paard moet zoeken voor ze een sprookjesbos heeft gevonden ;-)

Alhoewel een prins met een riante villa ook niet te versmaden is, niet. :wink:


Groetjes,
drosofila
De noodzaak om veel uit te leggen en te rechtvaardigen roept de gedachte op dat er iets mis is met de zaak zelf (B. Tuchman)
Avatar gebruiker
drosofila
 
Berichten: 610
Geregistreerd: 20 okt 2006, 13:43

Berichtdoor peterA » 23 jan 2007, 18:08

drosofila schreef:Alhoewel een prins met een riante villa ook niet te versmaden is, niet. :wink:


Ts..Ts...voor sommige meisjes is blijkbaar zelfs een wit paard al niet meer afdoende :roll: :wink:

1PK is niet meer genoeg en van 't sprookjesbos hou je best de aankoopakte klaar :lol:
Huh?
peterA
 
Berichten: 1050
Geregistreerd: 20 okt 2006, 14:30

Berichtdoor Rani » 23 jan 2007, 19:55

peterA schreef:Ts..Ts...voor sommige meisjes is blijkbaar zelfs een wit paard al niet meer afdoende :roll: :wink:

1PK is niet meer genoeg en van 't sprookjesbos hou je best de aankoopakte klaar :lol:


En de jongens kopen een knalrode Ferrarri om indruk op deze meisjes te maken! :P :P :P

Nog één gegeven voor het rugzakje...
Ooit heeft mijn oudste zoon gezegd: "Mama, dankuwel voor de goede opvoeding die je mij gegeven hebt, maar je hebt één fout gemaakt."
Op mijn vraag wat deze fout dan wel was geweest, kreeg ik als antwoord:"je hebt ons tevéél van de wereldse problemen afgeschermd."
Deze wereldse problemen waren onder andere het weten/afweten van bepaalde financiële zaken die je tegemoet komen als volwassen persoon.
Hieruit heb ik de les getrokken om je kinderen ook op de hoogte te brengen van volwassen 'dingen' zoals financiën en interrelationele problemen die er binnen een gezin kunnen zijn, en niet alles met de mantel der liefde toe te dekken. Zij, die kinderen, snappen met momenten meer dan je zelf beseft.

mvg
Rani
Always look on the bright side of life!
Avatar gebruiker
Rani
 
Berichten: 118
Geregistreerd: 04 nov 2006, 11:43

Re: Opvoeding: wat geef je je kind mee?

Berichtdoor zuurSTOF » 23 jan 2007, 22:22

drosofila schreef:
Ik weet niet zeker waarmee ik de rugzak van mijn kinderen heb gevuld. Daar zitten ongetwijfeld een aantal nuttige zaken bij, en waarschijnlijk ook ballast.

Wat ik hen heb proberen meegeven is heel eenvoudig, en tegelijk zo belangrijk, de zuurstof :wink: voor het leven:
1. een positief zelfwaardegevoel en zelfvertrouwen
2. respect voor anderen.
Twee pijlers waarop ik dat geprobeerd heb:
1. affectie
2. structuur.
Weeral simpel, toch altijd weer zoeken.

Groetjes,
drosofila


Volledig mee eens, zo zie ik het ook!
Een mooie doelstelling:
"1. een positief zelfwaardegevoel en zelfvertrouwen
2. respect voor anderen."
Maar de twee pijlers, affectie en structuur, wat zeker twee basis elementen zijn om die doelstelling te bereiken, zijn idd heel simpel voorgesteld. Dat zoeken, dat intrigeert me wel, kan je daar wat meer over vertellen?
zuurSTOF
 
Berichten: 1157
Geregistreerd: 21 okt 2006, 11:54
Woonplaats: Gent

Berichtdoor zuurSTOF » 23 jan 2007, 23:39

peterA schreef:Heel opvallend is wat Pinker schrijft met betrekking tot het ontwikkelen van karaktereigenschappen op lange termijn. De invloed van opvoeding op de variatie in karaktertrekken zou 0 tot 10% zijn.Peergroups zouden 40 tot 50% voor hun rekening nemen en de genen 50%.


Ik heb het altijd moeilijk als men de beinvloedingsfactoren van het karakter, of de vorming van het karakter van iemand, in procenten gaat uitdrukken. Het kan best allemaal kloppen, doch denk ik dat het niet juist is om dit in cijfers uit te drukken.
De verantwoordelijkheid van de genen op de ontwikkeling van een karakter zie ik meer als het hebben van een "aanleg tot...". Of zoals Howard Gardner, met zijn verschillende intelligentie types, een onderscheid maakt in verschillende vaardigheden. Alhoewel ik niet echt "intelligentie" aan die vaardigheden zou toeschrijven, vind ik Gardners werk wel interessant. Die verschillende vaardigheden heeft men bij de geboorte meegekregen. Maar in de vorm van lege potjes. Potjes die gevuld kunnen worden met wat men, door de omgeving waar men opgroeit, opvangt. Nu, deze potjes zijn niet allemaal gelijk . Ze verschillen namelijk in diameter, waardoor men in het ene potje meer zal opvangen en in een ander minder. Ook zal de communicatie tussen de verschillende potjes sterk verschillen. Vandaar dat men een verschil in vaardigheid en karakter kan hebben, tussen verschillende individuen, met een identieke opvoeding. Of die potjes nu voor 50% en de inhoud voor 50% ons karakter bepalen stel ik wel in vraag. Zou de methode waarop die potjes gevuld worden geen grotere invloed kunnen hebben op die twee getallen?
zuurSTOF
 
Berichten: 1157
Geregistreerd: 21 okt 2006, 11:54
Woonplaats: Gent

Re: Opvoeding: wat geef je je kind mee?

Berichtdoor Rani » 24 jan 2007, 08:12

zuurSTOF schreef:Maar de twee pijlers, affectie en structuur, wat zeker twee basis elementen zijn om die doelstelling te bereiken, zijn idd heel simpel voorgesteld. Dat zoeken, dat intrigeert me wel, kan je daar wat meer over vertellen?


Zuurstof,

Ik weet dat je de vraag aan Drosofila stelde, maar ga hier toch ook even op inpikken. :oops:

Deze twee pijlers zijn héél gemakkelijk tot hun puberteit. Affectie, hen eens lekker knuffelen, hun positieve handelingen belonen, hun negatieve zeker niet nog negatiever voorstellen. Niet het onderste uit de kan eisen, of hun kunnen in vraag stellen.
Vanaf hun puberteit tot vooraan twintig ligt hun affectiegrens op een ander niveau. Dan verandert de knuffel in een por op de schouder, zeker in het openbaar. En zeker bij jongens, want ze zijn (spelen) oh zo graag de stoere bink. Na die periode dan komen de knuffels terug. Maar je goedkeuring, appreciatie voor wat ze doen, die blijven ze constant opeisen.

Wat het gegeven structuur betreft...
Is het kwestie van bij je standpunt te blijven, maar toch de deur op een kier te laten om naar hun standpunt ook te luisteren.
Toen mijn jongens klein waren, moesten ze beiden op hetzelfde uur naar bed. Totdat mijn oudste, die twee jaar ouder is dan de jongste, dit niet meer eerlijk vondt. Van toen af mocht hij een half uurtje langer opblijven dan de jongste. Resultaat, geen gemor meer om naar bed te gaan.
In de puberteit de oudste niet de hoeder van de jongste laten zijn.
Zorg dat ze ieder hun eigen vriendenkring en vrijheid hebben.
Maar verlies je eigen regeltjes niet uit het oog, maar bovenal, hou je er zelf ook aan.
Vele leuke momenten, in onze volwassen ogen, hebben we voorbij laten gaan, om hen op tijd in te stoppen, om hen de nodige tijd te gunnen om hun lessen te leren, om hen hun nodige sport/ontspanning te laten uitoefenen/geven.
Maar deze 'opofferingen' - toch in de ogen van velen - gaan voorbij zodat je terug aan jezelf kan denken.
Maar dat is net iets dat ik tegenwoordig vaak zie ontbreken, die opoffering - hoewel ik het liever ouderplicht noem - met dikwijls nare gevolgen tot resultaat.

Dit is louter mijn visie, en ik wil daarmee niet iedereen over dezelfde kam scheren, om het zo maar uit te drukken.

Maar het is en blijft telkens weer zoeken hoe je wie op welke manier dient aan te pakken. Ze hebben allen hun eigen karaktertje, waar je net dat puntje moet trachten uit te halen om hun snaren te bespelen.

Maar wees gerust, fouten zal je blijven maken, maar van je fouten moet je leren , hebben ze mij altijd voorgehouden.

mvg
Rani
Always look on the bright side of life!
Avatar gebruiker
Rani
 
Berichten: 118
Geregistreerd: 04 nov 2006, 11:43

Berichtdoor peterA » 24 jan 2007, 09:46

Rani schreef:Deze wereldse problemen waren onder andere het weten/afweten van bepaalde financiële zaken die je tegemoet komen als volwassen persoon.
Hieruit heb ik de les getrokken om je kinderen ook op de hoogte te brengen van volwassen 'dingen' zoals financiën en interrelationele problemen die er binnen een gezin kunnen zijn, en niet alles met de mantel der liefde toe te dekken. Zij, die kinderen, snappen met momenten meer dan je zelf beseft.

mvg
Rani


Yep!
Het evenwicht tussen het beschermen en het meegeven van individuele weerbaarheid,iedere dag weer opnieuw te bepalen lijkt me soms.
Huh?
peterA
 
Berichten: 1050
Geregistreerd: 20 okt 2006, 14:30

Re: Opvoeding: wat geef je je kind mee?

Berichtdoor drosofila » 24 jan 2007, 14:21

zuurSTOF schreef: Maar de twee pijlers, affectie en structuur, wat zeker twee basis elementen zijn om die doelstelling te bereiken, zijn idd heel simpel voorgesteld. Dat zoeken, dat intrigeert me wel, kan je daar wat meer over vertellen?


Dag zuurSTOF (toch niet simpel met die kleine en grote letters :wink: ),

Rani is me voor geweest, althans wat het aspect structuur betreft.

Over affectie toch nog iets. Voor mij staat dat niet gelijk met knuffelen en zo. Je kan iemand ook doodknuffelen, niet.
Affectie heeft volgens mij te maken met de bereidheid om je in te leven in - in dit geval - de wereld van het kind, met begrip en rekening houden met. Ook opkomen voor je kind wanneer je dit redelijk acht, bijvoorbeeld wanneer men op school eisen stelt waaraan het niet kan voldoen.
Maar ook waardering voor wat ze goed doen of waarvoor ze heel veel moeite hebben gedaan (en wat misschien niet denderend gelukt is).
Er zijn zoveel manieren waarop je een kind, en ook een puber, kan tonen dat je hem/haar graag ziet. Tijd hebben en nemen voor je kind is er een van: luisteren, samen iets doen, hen helpen als ze er alleen niet meer uit raken. Daarmee geef je aan dat je er steeds voor hen bent, zoals Peter al zei.

Maar het belangrijkste is wel dat affectie en structuur niet los staan van elkaar. Vertrouwen geven is bijvoorbeeld een teken van affectie, maar dat vertrouwen kan ook begrensd zijn: alleen voor datgene waarvan je vindt dat de jongere aankan, of met een duidelijke afspraak. Je kan ook altijd proberen, en als het lukt krijgen ze meer vertrouwen.
Duidelijk maken waarom je niet meteen alles wil uit handen geven: niet omdat je hen wil beknotten, maar vanuit je eigen gevoel.
Ook delegeren is vertrouwen geven: kinderen zijn heel fier als ze iets mogen doen (voor je), als ze een taak krijgen, op voorwaarde dat dit niet als een karwei voorgesteld wordt. Als ze het goed doen, dan geef je hen daar waardering voor.
Pubers willen voor vol aanzien worden - da's ook affectie. Onderhandelen over werk bleek bij ons goed te lukken. Mijn dochter(s) deden iets voor mij wat ze graag deden en ik niet, en vice versa. Een soort ruil dus. Maar zoals gezegd, ik had waarschijnlijk geluk.

Het blijft toch altijd wikken en wegen, hoor, gelukkig niet altijd even uitgesproken. Een beetje inzicht in de ontwikkeling van kinderen en jongeren, wat voor hen belangrijk is en wat ze op een bepaalde leeftijd in het algemeen al dan niet kunnen helpt wel. Daardoor erger je je minder, kan je meer begrip opbrengen voor hun gedrag, en kan je je eigen verwachtingen bijstellen.

't Is natuurlijk allemaal makkelijk gezegd, in de realiteit loopt het niet altijd zo gesmeerd. Maar moeilijkheden zijn er om aangepakt te worden, niet.


Groeten,
drosofila
De noodzaak om veel uit te leggen en te rechtvaardigen roept de gedachte op dat er iets mis is met de zaak zelf (B. Tuchman)
Avatar gebruiker
drosofila
 
Berichten: 610
Geregistreerd: 20 okt 2006, 13:43

Re: Opvoeding: wat geef je je kind mee?

Berichtdoor Psycop » 24 jan 2007, 14:23

zuurSTOF schreef:Opvoeding: wat geef je je kind mee?


Naast een poging tot gezond leven, en veel liefde, denk ik dat het vooral nuttig is een voorbeeld voor je kinderen te (willen) zijn.
En verder hangt het een beetje van de leeftijd af hé.

Maar dingen als samen spelen en verhaaltjes voorlezen lijkt me wel belangrijk.
(en als ze wat ouder zijn, enig scepticisme :) )

mvg
Psycop
De illusie vanalles te begrijpen
Avatar gebruiker
Psycop
 
Berichten: 533
Geregistreerd: 29 okt 2006, 18:36
Woonplaats: Antwerpen

Re: Opvoeding: wat geef je je kind mee?

Berichtdoor drosofila » 24 jan 2007, 14:27

Psycop schreef:(...) denk ik dat het vooral nuttig is een voorbeeld voor je kinderen te (willen) zijn.


Helemaal mee eens, alleen dit: een voorbeeld ben je als ouder altijd, echter niet altijd een voorbeeld van wat je zou willen zijn en meegeven. Dus belangrijk = je bewust zijn van je voorbeeldfunctie. Maar dat zal je waarschijnlijk bedoeld hebben. :)


Groeten,
drosofila
De noodzaak om veel uit te leggen en te rechtvaardigen roept de gedachte op dat er iets mis is met de zaak zelf (B. Tuchman)
Avatar gebruiker
drosofila
 
Berichten: 610
Geregistreerd: 20 okt 2006, 13:43

Berichtdoor Rani » 24 jan 2007, 20:07

toch nog één gegeven meegeven.....

Nooit vergeten dat je zelf ooit jong bent geweest! :wink:


mvg
Rani

ps: mijn tijd was er een van zwarte ogen (hippie!?) en moet er nog altijd om lachen dat er tegenwoordig terug zwarte ogen rondlopen :D :D :D
pss: het is als je jong bent dat je ervan moet profiteren om zulke dingen te doen.
Binnen de gestelde perken (structuur) uiteraard! :wink:
Always look on the bright side of life!
Avatar gebruiker
Rani
 
Berichten: 118
Geregistreerd: 04 nov 2006, 11:43

Berichtdoor zuurSTOF » 25 jan 2007, 12:16

@allen, bedankt voor de reacties!

Als ik het goed begrijp, is dat opvoeden een leerproces voor je kind en voor jezelf als ouder.
zuurSTOF
 
Berichten: 1157
Geregistreerd: 21 okt 2006, 11:54
Woonplaats: Gent

Berichtdoor drosofila » 25 jan 2007, 17:45

zuurSTOF schreef:@allen, bedankt voor de reacties!

Als ik het goed begrijp, is dat opvoeden een leerproces voor je kind en voor jezelf als ouder.


Toch even op terug komen, zuurSTOF.
Ik wou het eerst niet vragen, omdat een antwoord niet voorwaardelijk kan zijn. Wil nu ook even uitleggen hoe je ertoe kwam om dit topic te openen, en met welke bedoeling?

Groeten,
drosofila
De noodzaak om veel uit te leggen en te rechtvaardigen roept de gedachte op dat er iets mis is met de zaak zelf (B. Tuchman)
Avatar gebruiker
drosofila
 
Berichten: 610
Geregistreerd: 20 okt 2006, 13:43

Berichtdoor zuurSTOF » 26 jan 2007, 11:28

Drosofila, waarom ik deze topic opende, heeft te maken met de gezinssituatie. Enkele maanden terug is mijn vriendin met haar zoontje bij me komen wonen. Daarvoor was ik eigelijk wel wat onzeker, aangezien ik geen huisje-tuintje type ben, maar de situatie bevalt me wel.
Met opvoeden heb ik dan ook geen enkele ervaring, zoals de meeste ouders die aan kinderen beginnen. Het enige waar ik een beetje kan uit putten, is de kennis die ik heb opgevangen van pedagogische bijscholing, maar dat is al van vijftien jaar terug. Vandaar dat ik even wou polsen hier, wat zo belangrijk kan zijn bij de opvoeding van kinderen, van ouders met ervaring.

Gr.O
zuurSTOF
 
Berichten: 1157
Geregistreerd: 21 okt 2006, 11:54
Woonplaats: Gent

Berichtdoor drosofila » 26 jan 2007, 13:19

zuurSTOF schreef:Drosofila, waarom ik deze topic opende, heeft te maken met de gezinssituatie. Enkele maanden terug is mijn vriendin met haar zoontje bij me komen wonen. Daarvoor was ik eigelijk wel wat onzeker, aangezien ik geen huisje-tuintje type ben, maar de situatie bevalt me wel.
Met opvoeden heb ik dan ook geen enkele ervaring, zoals de meeste ouders die aan kinderen beginnen. Het enige waar ik een beetje kan uit putten, is de kennis die ik heb opgevangen van pedagogische bijscholing, maar dat is al van vijftien jaar terug. Vandaar dat ik even wou polsen hier, wat zo belangrijk kan zijn bij de opvoeding van kinderen, van ouders met ervaring.

Gr.O


Chapeau voor het feit dat je daar zo bewust mee bezig bent, zuurSTOF.
Anderzijds denk ik dat het 'boekjesopvoeden' toch niet altijd zo aan te bevelen is. Iedere situatie is anders, ieder kind en iedere volwassene. Ouderschap, ook het niet-biologische, is iets wat continu verandert.

Maar als je toch zin hebt in wat lectuur, dan kan ik je een paar - naar mijn mening - zeer goeie werkjes aanbevelen, die geen receptenboek zijn:
- FEDDEMA en WAGENAAR, En als we weer eens gewoon zouden opvoeden?
- APTER, T., Zelfvertrouwen voor je kind.
- JORGENSSEN, Vechtrelaties.


Veel succes!
Groetjes,
drosofila
De noodzaak om veel uit te leggen en te rechtvaardigen roept de gedachte op dat er iets mis is met de zaak zelf (B. Tuchman)
Avatar gebruiker
drosofila
 
Berichten: 610
Geregistreerd: 20 okt 2006, 13:43

Berichtdoor axxyanus » 26 jan 2007, 13:36

zuurSTOF schreef:Drosofila, waarom ik deze topic opende, heeft te maken met de gezinssituatie. Enkele maanden terug is mijn vriendin met haar zoontje bij me komen wonen. Daarvoor was ik eigelijk wel wat onzeker, aangezien ik geen huisje-tuintje type ben, maar de situatie bevalt me wel.
Met opvoeden heb ik dan ook geen enkele ervaring, zoals de meeste ouders die aan kinderen beginnen. Het enige waar ik een beetje kan uit putten, is de kennis die ik heb opgevangen van pedagogische bijscholing, maar dat is al van vijftien jaar terug. Vandaar dat ik even wou polsen hier, wat zo belangrijk kan zijn bij de opvoeding van kinderen, van ouders met ervaring.


Misschien dat je best ook nu niet te veel probeert op te voeden. Als ik het goed begrepen heb, zit je nu in de rol van stiefouder. Een rol die ik je niet benijd. Ik denk dat het in eerste instantie belangrijk is dat je met je partner (en haar zoon, afhankelijk van zijn leeftijd) tot een soort afspraak komt over jouw rol met betrekking tot haar zoon. Het is niet omdat ze jou als een geschikte partner ziet, dat ze je ook ziet als medeopvoeder van haar zoon. Dit is een situatie die gemakkelijk tot conflicten kan leiden en het is daarom belangrijk om dit soort zaken te bespreken.

Het is natuurlijk mogelijk dat je dat allemaal al gedaan hebt, in ieder geval nog veel geluk met je relatie.
Al mijn hier geuite meningen zijn voor herziening vatbaar.
Avatar gebruiker
axxyanus
 
Berichten: 3006
Geregistreerd: 10 dec 2006, 15:51
Woonplaats: Sint-Pieters-Leeuw

Berichtdoor zuurSTOF » 26 jan 2007, 18:56

Axxyanus, het is natuurlijk te zien wat je bedoelt met opvoeden, maar ook als, in mijn geval dan, stiefvader kan je moeilijk buiten de rol van opvoeder. Inderdaad, er is soms wel eens een meningsverschil tussen ons van wel of niet, of zus en zo, maar het was dan ook de wens, van mijn vriendin, dat ik een actieve rol zou spelen in de opvoeding. Ik denk dat dit ook noodzakelijk is, aangezien haar zoontje momenteel drie en half is.
zuurSTOF
 
Berichten: 1157
Geregistreerd: 21 okt 2006, 11:54
Woonplaats: Gent

Berichtdoor zuurSTOF » 25 mei 2007, 12:03

Kan iemand iets vertellen over: Steven Harrison, "het gelukkige kind"? Steven is de oprichter van "The Living School" in Boulder, Amerika, waar de principes uit dit boek worden toegepast.
zuurSTOF
 
Berichten: 1157
Geregistreerd: 21 okt 2006, 11:54
Woonplaats: Gent

Berichtdoor axxyanus » 25 mei 2007, 16:12

zuurSTOF schreef:Kan iemand iets vertellen over: Steven Harrison, "het gelukkige kind"? Steven is de oprichter van "The Living School" in Boulder, Amerika, waar de principes uit dit boek worden toegepast.


Ik kan er je niets over vertellen, maar als ik jou was zou ik het boek eens doorbladeren op zoek naar noten met wetenschappelijke referenties. Als er daar weinig van zijn kan je er vrij zeker van zijn dat het om persoonlijke inzichten gaat die hun waarde nog moeten bewijzen.

Mensen die hun ideeën bazeren op wetenschappelijke inzichten maken het over het algemeen de lezer niet moeilijk om meer te leren en zorgen er voor dat er daarvoor voldoende verwijzingen zijn.
Al mijn hier geuite meningen zijn voor herziening vatbaar.
Avatar gebruiker
axxyanus
 
Berichten: 3006
Geregistreerd: 10 dec 2006, 15:51
Woonplaats: Sint-Pieters-Leeuw

Berichtdoor drosofila » 25 mei 2007, 22:07

zuurSTOF schreef:Kan iemand iets vertellen over: Steven Harrison, "het gelukkige kind"? Steven is de oprichter van "The Living School" in Boulder, Amerika, waar de principes uit dit boek worden toegepast.


Dag O2,

zelf heb ik het boek niet gelezen. Het gaat vooral over onderwijs, maar wellicht zullen een aantal inzichten wel toepasselijk zijn op opvoeding in het algemeen. Een niet erg verhelderende recensie op internet:
Steven Harrison - Het gelukkige kind

Medium: Tijdschrift Koörddanser, 2004
Recensent: Karen Hamaker-Zondag

Afgelopen decennia heb ik al veel opvattingen over kinderen en opvoeding zien langskomen, vaak boeiend, soms ook niet. Ik ben altijd weer benieuwd naar hoe we als mens aankijken tegen het kind, omdat alle kinderen niet alleen ‘kinderen’ zijn, maar ook het archetypische beeld in ons eigen wezen kunnen vertegenwoordigen, waardoor opvattingen over hoe we kinderen zouden moeten opvoeden niet zelden ook iets vertellen hoe het met ons eigen innerlijke kind gesteld is. De titel ‘Het gelukkige kind’ van Steven Harrison trok me dan ook meteen aan.
Harrison kan zich niet voorstellen dat onderwijs en opvoeding alleen maar gericht zouden zijn op het vormen van nuttige burgers en zegt dan ook: ‘Kan onderwijs verschuiven van zijn huidige model waarin kinderen tot componenten van economische productie worden gevormd, naar een actief experiment om de creativiteit van het hele kind te optimaliseren?’
Hij ziet als de kern van onderwijs: het scheppen van een gelukkig leven. Is het niet zo dat een gelukkig mens vanzelf al nuttiger en productiever meewerkt aan de maatschappij? Harrison schreef een boek over kinderen, maar uiteraard is het de volwassen opvoeder die er zijn voordeel mee moet doen.
‘Kinderen hebben dit boek niet nodig’ zegt hij. Het onbedorven kind weet immers nog wie het in diepste wezen is en wat het nodig heeft.
Maar jong-volwassenen die last hebben van het onderwijs dat ze ‘genoten’ hebben, kunnen met de ideeën van Harrison hun leven alsnog op een andere wijze vorm gaan geven.
Harrison benadrukt dat we het kind vanuit heelheid moeten opvoeden en onderwijzen. Dat is in onze versnipperde maatschappij en gefragmenteerde levenswijze op zich al moeilijk! Voeg daar voor de overbezorgde ouder nog eens aan toe dat het kind ook daadwerkelijk het recht op falen heeft, en het is helemaal lastig. Cijfers en beloningen zijn niet hetzelfde als geluk: dat vind je pas als je je hartstocht kunt ontdekken.
‘Het verkennen van mislukking is voor een kind een onderzoek naar wat het is’, zegt Harrison, maar dan moeten ouders zogenaamde mislukking ook niet interpreteren als iets slechts.
Elk hoofdstuk begint met een citaat. Dat van Winston Churchill illustreert eigenlijk heel goed waar het om gaat:
‘Mijn leraren vonden mij zowel achterlijk als een wonderkind. Ik las boeken waarvoor ik te jong was en toch was ik de slechtste van de klas. Ze voelden zich beledigd. Ze hadden een groot areaal aan machtsmiddelen tot hun beschikking, maar ik was halsstarrig. Als mijn verstand, verbeelding of belangstelling geen rol speelden, wilde of kon ik niet leren.’
Het sluit naadloos aan bij wat Harrison verderop zegt: ‘Een mentor, een meestervakman, een kunstenaar, of een onderzoeker kan op totaal verschillende manieren lesgeven. De hartstochtelijke beoefenaar onderricht door zijn plezier in en toewijding voor hetgeen hij liefheeft uit te stralen.’
Precies, daarmee raak je een snaar in een ander: als een kind ergens een sluimerend talent voor heeft en het krijgt zo’n stralend voorbeeld, dan wordt het vanzelf ‘wakker’, gaat vragen stellen en ontwikkeld zich op dat gebied snel en vanzelfsprekend. Ik herinner me van de middelbare school niet alleen nog levendig die docenten die bezield lesgaven, ik herinner me ook nog veel van de lesstof.
Veel zinnigs tot bezinning, niet alleen voor kinderen. Ook het eeuwige kind in de volwassene, het beeld van zijn creativiteit, is gebaat bij de inzichten in dit boek.


Bron: http://www.samsarabooks.com/recensies.htm#Steven%20Harrison

Groeten,
drosofila
De noodzaak om veel uit te leggen en te rechtvaardigen roept de gedachte op dat er iets mis is met de zaak zelf (B. Tuchman)
Avatar gebruiker
drosofila
 
Berichten: 610
Geregistreerd: 20 okt 2006, 13:43


Keer terug naar Filosofisch-kritische beschouwingen

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron