Osteopathie erkennen ?

Homeopathie, osteopathie, chiropraxie, acupunctuur, kruidengeneeskunde, aromatherapie, Orthomoleculair (voedingssupplementen), Ayurveda, healing, Jomanda, ...

Osteopathie erkennen ?

Berichtdoor willem_betz » 06 apr 2015, 14:27

Een osteopaat schrijft ons (namen verwijderd):
“Een kritische en filosofische kijk op de plaats van de osteopathie binnen de behandeling van musculo-skeletale aandoeningen”
door XX

Geachte leden van SKEPP,
Ik ben afgestudeerd in 1999 als Licentiaat in de kinesitherapie aan de RUG. Zowel door mijn opleiding als door mijn kritische ingesteldheid hecht ik zeer veel belang aan wetenschappelijke correctheid.
Onmiddellijk na mijn studies ben ik gestart met het uitoefenen van mijn beroep. Omdat ik zeer gemotiveerd was ben ik tegelijkertijd ook met de opleiding osteopathie aan het Sutherland College gestart. Ik heb deze vijfjarige opleiding afgemaakt.
Inmiddels ben ik al 15 jaar aan de slag als zelfstandig kinesitherapeut en is het tijd geworden om eens terug te blikken. Als “insider” en ervaringsdeskundige met een kritische geest tracht ik mijn visie te geven op de huidige behandelingsmethoden van musculo-skeletale aandoeningen. Meer bepaald probeer ik de osteopathie een juiste plaats te geven in het rijtje van de meest courante therapieën.
Als men vandaag de dag kijkt naar de grote variatie aan behandelingsmethoden kan men zich de vraag stellen in hoeverre de zuivere wetenschap een rol speelt in het bepalen van de meest geschikte behandelwijze. En in welke mate andere elementen een factor zijn, zoals empirische ervaringen van de arts of therapeut, populariteit van de behandeling door bijvoorbeeld marketing en reclame, persoonlijke ervaring en voorkeur van de patiënt.
Als men bijvoorbeeld met een peesontsteking op consultatie gaat verbaast het mij telkens dat de voorgestelde behandeling nooit exact dezelfde is, om niet te zeggen tegenstrijdig.
Als kinesitherapeut ben ik in theorie verplicht om de door de arts voorgeschreven behandeling nauwgezet uit te voeren. Ik vind het bijzonder opvallend dat het medisch voorschrift zeer sterk verschilt van arts tot arts, zelfs indien het om exact dezelfde aandoening gaat. Dit is geen verwijt maar enkel een vaststelling. Als de hele medische wereld exacte wetenschap is, waarom is er dan geen “gouden standaard” in de behandeling van bijvoorbeeld een tennisellebooog? Of indien deze bestaat en aangeleerd wordt in de artsenopleiding, waarom wordt ze dan niet consequent toegepast?
Volgens mij tracht iedere zorgverstrekker op basis van kennis, ervaring en mogelijkheden binnen zijn vakdomein de juiste behandeling te geven. De vraag is dan welk criterium men gaat gebruiken om te bepalen of de gekozen behandeling de goede is. Men kan als criterium objectieve parameters zoals pijn, mobiliteit, spierkracht, functionaliteit of werkhervatting nemen. Of moet men als criterium de tevredenheid van de patiënt hanteren?
Ik zou durven zeggen dat in ons huidig medisch systeem waarbij de patiënt vrij zijn zorgverstrekker kan kiezen en waarin de verloning prestatie gebonden is, patiënt-tevredenheid het enige criterium is. Dit is daarom niet ieders wens, maar het is de realiteit. Wat baat het als arts, kinesitherapeut, osteopaat… om te beweren dat uw behandeling wetenschappelijk gefundeerd is, als uw wachtzaal leeg is?
Volgens mij maakt de patiënt zijn keuze op basis van een groot aantal elementen zoals: nabijheid van het kabinet, indruk van hygiëne, kostprijs, vertrouwen in de therapeut, eerdere ervaringen met de behandelwijze, reclame, persoonlijkheid en voorkomen van de therapeut… In dat opzicht ben ik van mening dat men er van moet uitgaan dat de patiënt zelf in staat is om op een verantwoorde wijze een vrije keuze te maken.
Anderzijds moet men de patiënt beschermen tegen incompetente, bedrieglijke, of gevaarlijke zorgverstrekkers. Garanties bestaan er niet. Enkel een opleiding van voldoende hoog niveau, liefst geheel of gedeeltelijk op universitair niveau kan zorgen voor de nodige competenties en kennis, samen met een gezonde dosis (zelf)kritiek.
Wat te zeggen over de criteria die momenteel door de ziekenfondsen gesteld worden aan de osteopaten om in aanmerking te komen voor beperkte terugbetaling. Eerst en vooral moet de osteopaat in het bezit zijn van een diploma kinesitherapie of arts. Ten tweede moet hij een opleiding osteopathie gevolgd hebben van bepaald niveau. Als laatste voorwaarde mag men als osteopaat ook geen verstrekkingen kinesitherapie attesteren.
Mijn opleiding aan het Sutherland College duurde vijf jaar bestaande uit 28 volledige lesdagen per jaar. Het lespakket bestond uit algemene wetenschappelijke vakken zoals anatomie, fysiologie, biochemie, pathologie, semiologie, neurologie, beeldvorming, farmacologie, hematologie, gecombineerd met specifieke osteopathische vakken. De nadruk ligt in het bijzonder op een doorgedreven kennis van de palpatoire anatomie en manuele behandelingstechnieken.
Men kan niet ontkennen dat de osteopathie deels een medische wetenschap is maar deels ook een filosofie. Hierbij ben ik zeker van mening dat een voorafgaande universitaire opleiding een must is. Zodoende is een student in staat om voldoende kritisch te blijven tegenover sommige omstreden stromingen binnen de osteopathie (craniosacraal behandelingen, viscerale technieken) en tegenover sommige docenten die soms wat hard van stapel lopen.
In het algemeen ben ik van mening dat mijn opleiding van een bijzonder hoog niveau was en dat de vakken gegeven werden door zeer competente docenten waaronder osteopaten en artsen. Getuige hiervan de zeer lijvige cursussen die ik nog steeds in mijn bezit heb. De studie biedt volgens mij een bijzonder grote meerwaarde aan de opleiding als kinesitherapeut en is van een dergelijk hoog niveau dat een aparte titel als osteopaat gerechtvaardigd is. Men spreekt hier immers in de meeste gevallen over kinesitherapeuten die boven op hun universitaire opleiding een zeer zware vijfjarige opleiding hebben genoten, gecombineerd met de werkervaring als kinesitherapeut.
Is er onvoldoende wetenschappelijk bewijs voor de werking van osteopathie? Er is inderdaad een tekort aan voldoende gefundeerd onderzoek naar de effectiviteit van osteopathische behandelingen. De vraag is of dit eveneens niet het geval is voor alle andere populaire behandelingstechnieken voor musculo-skeletale aandoeningen? Hierbij denk ik spontaan aan PRP-injecties die uitgevoerd worden door artsen en waarover ik geen enkel positief artikel kan treugvinden. Of hyaluronzuur-injecties waarvan sommige orthopedisten zeggen dat ze geen enkel nut hebben, maar door anderen toch nog veelvuldig toegepast worden. Als dergelijke behandelwijzen honderd procent wetenschappelijk waren, dan zou er helemaal geen controverse rond mogen bestaan.
En wat te denken van ultrason, schokwave of de uiterst vaak voorgeschreven anti-inflammatoire zalfjes (Voltaren, Flexium…). De meeste van deze behandelingen voer ik zelf uit op vraag van artsen. Volgens mij is het grotendeels placebo maar…. de patiënten zijn tevreden en voelen zich beter.
Als men de osteopathie ondermijnt op basis van onvoldoende wetenschappelijk bewijs dan moet men hetzelfde doen voor eender welke manuele therapie, waaronder ook de kinesitherapie, massages en het gros van de behandelingen voor musculoskeletale aandoeningen.
Net als de meeste kritische mensen ben ook ik allergisch voor zij die beweren dat hun therapie zaligmakend is. Dit geldt zeker en vast voor een beperkte groep osteopaten die beweren dat de reguliere geneeskunde volledig fout is en dat zij het enkel bij het rechte eind hebben. Men moet geen “dokter” willen spelen. Maar anderzijds zijn er binnen het artsenmilieu toch ook heel wat vooroordelen tegenover wat osteopathie eigenlijk is.
Als laatste punt zou ik wat willen zeggen over de volgende opvatting: “Sommige osteopaten verdienen grof geld met het verkopen van leugens aan onwetende patiënten.”
Bij elk medisch beroep geldt er in ons land voor de patiënt vrije keuze van zorgverstrekker . Bovendien mag deze laatste vrij zijn honorarium kiezen als hij ervoor kiest zich niet te conventioneren.
Binnen deze vrije markt situatie en in de huidige economische toestand is het geen evidentie om als osteopaat een rendabele praktijk uit te bouwen. Vooral gezien het feit dat de tegemoetkoming van de ziekenfondsen uiterst beperkt is en men bovendien als praktiserend osteopaat geen verstrekkingen als kinesitherapeut mag verrichten. Men moet dus van zeer groot kaliber zijn om dit waar te kunnen maken.
Dit verklaart ook waarom de meeste succesvolle osteopaten gewezen kinesitherapeuten zijn die een vlot draaiende kinepraktijk geruild hebben voor de osteopathie, meestal omdat men de lat hoger wou leggen of het gevoel had “iets meer te willen bieden.” Het niveau van ervaring en kennis van deze mensen is niet te onderschatten.
Het is dan ook eerder om economische redenen dat het voor jonge kinesitherapeuten quasi onmogelijk is om volledig over te schakelen naar de osteopathie. De meeste van hen praktiseren manuele osteopathische technieken binnen de nomenclatuur van de kinesitherapie.
Ik betreur dan ook uitlatingen in de media door minister van volksgezondheid De Block als zou men evengoed “een warm bad kunnen nemen in plaats van naar de osteopaat te gaan.” Dit valt waarschijnlijk te kaderen binnen het huidige besparingsbeleid maar is naar mijn mening kortzichtig en getuigt van zeer weinig respect. Trouwens: “Wat is er mis met een warm bad?” Warmtetherapie wordt al eeuwen toegepast en er bestaan waarschijnlijk tal van wetenschappelijke studies die het nut ervan aantonen.
Hoogachtend en met alle respect.


Antwoord van SKEPP:
Mijn waardering voor uw streven naar Evidence Based Osteopathie, en voor uw intentie om dit te beperken tot musculo-skeletale problemen. Mag ik daaruit afleiden dat u meent dat osteopathie geen plaats heeft in het behandelen van andere aandoeningen dan het bewegingsstelsel ? Zo ja, dan bent u in tegenspraak met de meeste osteopaten, die hun methode aanprijzen als “a complete healthcare sytem”.
Enkele bedenkingen op uw tekst:
De kritiek op sommige aspecten van de huidige fysio- en kinesitherapie is terecht. Wat er op gebied van fysiotherapie wordt onderwezen en toegepast is niet altijd evidence based. Een eenvoudige vuistregel is: als er meerdere verschillende behandelingen in gebruik zijn voor eenzelfde probleem, dan betekent dat meestal dat geen van alle duidelijk superieur is, of zelfs dat ze geen duidelijke meerwaarde hebben boven niets doen. Sommige behandelingen van lagerugpijn en tenniselleboog zijn daarvan een goed voorbeeld. Dat er vandaag nog een aantal onvoldoend wetenschappelijk bewezen behandelingen in gebruik zijn mag niet als excuus gebruikt worden om nog meer nonsens te erkennen.

Toch zijn de klanten vaak erg tevreden omdat ze zich beter voelen na een behandeling, maar kwam dat door de behandeling zelf, of door de vriendelijke aandacht, de handoplegging, het placebo-effect of was het spontane genezing ? Die vragen beantwoorden vraagt goed klinisch onderzoek met controlegroepen.
Dat getuigenissen van tevreden patiënten niet volstaan als bewijs voor de werkzaamheid van een behandeling is nu toch wel algemeen aanvaard mag ik hopen. Hetzelfde voorbehoud moeten we maken voor de “ervaring” van een therapeut die ziet dat de klanten beter zijn na zijn behandeling.
U meent dat de patiënt zelf in staat is om op een verantwoorde wijze een vrije keuze te maken tussen verschillende behandelmethodes, dat betwijfel ik ten zeerste. Die keuze kan maar verantwoord zijn als de patiënt over volledige, begrijpelijke en eerlijke informatie beschikt, maar die is er vaak niet.

U pleit voor een speciale erkenning van de osteopaat, maar is dat wenselijk en verantwoord ? U bewijst niet dat er een bewezen meerwaarde zou zijn boven de kinesitherapie. Volgens o.a. het uitgebreide rapport van het KCE (Federaal Kenniscentrum vd Gezondheid) is er maar minimaal en zeer beperkt bewezen nut. https://kce.fgov.be/nl/publication/repo ... elgi%C3%AB
Vandaag mogen erkende kinesitherapeuten enkel behandelen na voorschrift en diagnose door een arts. Ze hebben de vrijheid om zelf de meest geschikte behandeling te kiezen en toe te passen, dus ook osteopathische of andere manuele technieken.
De verenigingen van osteopaten zelf eisen een speciale erkenning als een apart beroep en dat een osteopaat afstand moet doen van zijn erkenning als kinesitherapeut. Ze moeten dus afstand doen van de nuttige mogelijkheden uit hun kine-opleiding, zoals bijv. revalidatie, zowel motorisch, cardiaal, pulmonair of neurologisch. Is dat wel verstandig ?
Ze vragen een erkenning als een soort eerstelijnsartsen, die zelf onderzoeken kunnen aanvragen, diagnoses stellen en over de behandeling beslissen. In de commissies van de Wet Colla werd dit afgewezen, en de universiteiten zullen dat blijven afwijzen, omdat zelfs de beste opleiding tot osteopaat niet volstaat om een medische diagnose te kunnen stellen. Over de opleiding door weekend schooltjes zullen we maar zwijgen.
Er zijn genoeg bewijzen dat veel osteopaten zich niet beperken tot het bewegingsstelsel. Ze menen dat ze ook inwendige organen kunnen behandelen. Dit lijkt onverantwoord en gevaarlijk.
Het valt me op dat u in de beschrijving van de opleiding osteopathie die u volgde uitgebreid een aantal zuiver medische basisvakken vernoemt: “ anatomie, fysiologie, biochemie, pathologie, semiologie, neurologie, beeldvorming, farmacologie, hematologie,” Ik vraag me af waarom die onder de noemer osteopathie worden geplaatst. Wie al een diploma kine-revalidatie heeft kreeg die vakken toch al tijdens zijn basisopleiding, toch voldoende om problemen van het bewegingsstelsel te kunnen behandelen ?
Anderzijds blijft u zeer vaag beknopt over het osteopathische deel van de opleiding: “palpaties en en manuele behandelingstechnieken”. Is dat de osteopathische wetenschap, met haar eigen diagnose en therapie ? Als u me zo'n cursus kan bezorgen wil ik die graag bestuderen en bespreken.
Ik ben geen principieel tegenstander van manuele behandelingen. Ik was de mede-oprichter en voorzitter van het postgraduaat Manuele Therapie aan de VUB, waar men door wetenschappelijk onderzoek tracht het zinnige van het onzinnige te scheiden. Ik ben overtuigd dat sommige manuele behandelingen een meerwaarde kunnen zijn, maar er is veel kaf onder het koren. Ik verzet me zeer sterk tegen de misleidende beweringen en de hokus-pokus van sommige 'krakers” , waarbij ook osteopaten en chiropractors, die beweren dat ze inwendige ziekten kunnen genezen door organen te kraken of masseren, of zij die de zgn osteo-craniale nonsens bedrijven door op de schedel te duwen of met een vinger in de aars aan het staartbeen te wiebelen. Die voorbeelden van charlatanerie zijn ook u waarschijnlijk wel bekend. Over zij die diëten voorschrijven, voedingssupplementen verkopen, of baby's kraken zullen we maar beter zwijgen, of hoort dat ook bij de gevraagde erkenning ?.
Een vraag tot erkenning moet onderbouwd worden met een verifieerbare beschrijving van de methode, voor welke aandoeningen, met bewijzen voor de efficiëntie en de meerwaarde. Enkel op degelijke en verifieerbare basis kan een erkenning als apart beroep – of een erkenning als een specialisatie van de kinesitherapie – overwogen worden.
Prof Em Willem Betz
5 april 2015
Toegevoegd: Er is niets mis met een lekker ontspannend warm bad, maar om daar nu een apart beroep van te maken is wel wat overdreven, niet ?
Geloof je alle nonsens, of sommige niet? Hoe maak je het onderscheid?
De hevigste missionarissen en propagandisten voor kwakzalvers zijn vaak hun slachtoffers zelf.
Avatar gebruiker
willem_betz
Beheerder
 
Berichten: 4673
Geregistreerd: 24 okt 2006, 01:29

Keer terug naar Alternatieve behandelingen

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 1 gast