-Denken is Zijn, een stelling van Parmenides, filosoof van de vroegste Griekse oudheid .
-Volgens Parmenides kan je alleen een 'zijn' denken ; en niet een 'niet-zijn' . Tegenover het zijn staat dus niets ; ook niet het denken ; denken en' zijn' zijn dus één en hetzelfde .
-Als iets gedacht wordt kan men niet zeggen, dat het niet is... (tot zover Parmenides ; uit Wikipedia) .
-Descartes zei, zoals in een vorig onderwerp behandeld: "Ik denk, dus ik ben" ; waar 'ik' denk reeds het bestaan van die ik veronderstelde ...;
terwijl alleen de zekerheid omtrent de gedachten van het denken kunnen weerhouden worden .
-En als men stelt ' denken = zijn', moet daar geen ik of geen wij of een zij aan toegevoegd worden .
-Maar moet men eerder aannemen, dat er alleen gedachten of liever ideeën zijn (ideeën-wereld ?) ; dat er alleen de absolute rede, de tao of de natuur is, waaruit of waarin alles evolueert .
-En dat ieder zijnde in die ideeën-wereld ook zijn eigen inhoud als een ideeën-wereldje heeft ; de mens met zijn bewustzijn, zijn brein, zijn geheugen; de dieren met hun instincten, de planten met hun natuur, net als alles tot in de kleinste deeltjes-wereld toe ...
-Denken = zijn ; alles is de "evolutie van een absolute idee" ...
