Piltdown man

Piltdown man

Berichtdoor tsjok45 » 27 nov 2006, 18:09

Het mysterie van de schedel en de schelm
06 juli 2002

Joël De Ceulaer


Tijdens de graafwerken in het Britse dorpje Piltdown wordt de 'missing link' gevonden.
Grondig onderzoek wijst uit dat de fameuze Piltdown man een complete vervalsing is.


De wetenschap kent vele schandalen.
Een van de beroemdste gevallen van fraude is dat van de Piltdown Man, een schedel gevonden in 1912.
Anno 2001 is men daar nog niet over uitgepraat.

Het was een historische vondst.
Veel ouder, belangrijker en sensationeler dan alle andere fossielen die tot dan toe waren opgegraven.

Dit was immers - eindelijk! - de missing link tussen aap en mens. De belangstelling was navenant, op 18 december 1912, toen de Geological Society of London en de wereldpers kennismaakten met een gereconstrueerde schedel en bijbehorend kaakbeen.


Vindplaats: Piltdown, een dorpje in Sussex, Zuid-Engeland. Geschatte ouderdom: een half miljoen jaar. Bijzonderheden: een opmerkelijk grote, mensachtige schedel en een primitief, aapachtig kaakbeen. De Manchester Guardian had het nieuws op 21 november al gelekt en trots geconcludeerd: 'Een ontegensprekelijk bewijs dat de mens van de aap afstamt. Dit moet de oudste, de eerste Engelsman zijn.'

Het wás ook een historische vondst, zo bleek ruim veertig jaar later, in 1953. Weliswaar om een iets andere reden dan aanvankelijk was aangenomen.

De Piltdown Man was niet de missing link, maar een ordinaire vervalsing.
Volkomen nep.
Schedel en kaakbeen bleken pakweg vijf, zes eeuwen oud.
En bovendien hoorden ze niet eens bij mekaar: het was een sluw in mekaar geknutseld geheel met een menselijke schedel en het kaakbeen van een orang-oetan.


Zo ging de Piltdown Man de geschiedenis in als een van de beroemdste gevallen van wetenschappelijke fraude, waarover zelfs vandaag het laatste woord nog niet is geschreven.

Bij oplichterij horen immers een of meerdere daders én een motief.
Over geen van beide bestaat definitief uitsluitsel.


De verdachten zijn talrijk, dat wel.
Er zitten zelfs een aantal bekenden bij: de Britse misdaadauteur Sir Arthur Conan Doyle, bijvoorbeeld.
En de Franse priester-wetenschapper-filosoof Teilhard de Chardin. Over hun betrokkenheid bij de zaak, en die van vele anderen, wordt nog altijd gediscussieerd.
Net als over de motieven die aan de verschillende verdachten worden toegeschreven.


Was het wraak? Ambitie? Chauvinisme? Of gewoon een uit de hand gelopen grap, waarvan de pointe nu al bijna een eeuw aansleept?

Het verhaal van de Piltdown Man blijft een fascinerend mysterie. Een weerbarstige whodunit, waar misschien zelfs Sherlock Holmes zijn tanden op had stukgebeten.


KOKOSNOOT MET HOEKTAND

Het begon met een kokosnoot. Althans, zo zag het eruit volgens de mannen die het tijdens graafwerken in Piltdown hadden gevonden - en per ongeluk verbrijzeld. Toen ze de brokstukken toonden aan Charles Dawson, een advocaat en amateur-archeoloog uit de buurt, zag die meteen dat het fragmenten van een menselijke schedel waren. Zijn interesse was gewekt, zijn zoektocht kon beginnen.


Nadat hij op eigen houtje nog wat andere schedelfragmenten had gevonden, klopte hij begin 1912 aan bij Arthur Smith Woodward, hoofd van het departement Geologie aan het Londense Natural History Museum.
Op 2 juni 1912 begonnen ze samen verder te graven, bijgestaan door een vriend van Dawson, die al evenzeer gefascineerd was door de evolutietheorie en prehistorische vondsten: de jonge Fransman Teilhard de Chardin, die toen studeerde aan het jezuïetencollege in Hastings.


De eerste belangrijke nieuwe vondst werd gedaan door Dawson: vlakbij de plek waar de schedel was opgedoken, trof hij een stuk kaakbeen aan. Het leek dat van een aap, maar de kiezen vertelden een ander verhaal: de manier waarop de tanden waren afgesleten, wees erop dat ook dit fossiel van menselijke oorsprong moest zijn.


Bijzonder vroegmenselijke oorsprong zelfs: uit de nabijheid van andere zoogdierfossielen werd afgeleid dat schedel plus kaak zowat 500.000 jaar oud moesten zijn.
Dat was grensverleggend.
Alle andere toentertijd bekende fossielen (Neanderthal in Duitsland, Cro-Magnon in Frankrijk) waren maar een paar tienduizend jaar oud.

Woodward wist genoeg. Op 18 december 1912 maakte hij het sensationele nieuws wereldkundig. Niet alleen bleek de menselijke soort veel ouder dan gedacht. De sterk ontwikkelde schedel met primitieve kaak bevestigde ook wat haast iedereen vermoedde, maar niemand ooit had kunnen aantonen: in onze evolutie hebben we eerst dat grote brein ontwikkeld, en pas daarna die andere lichamelijke aanpassingen.


De Piltdown Man was de langverwachte missing link die dat overduidelijk bewees. Het brein van een mens, de kaak van een aap: die tussenstap had men voorspeld. Dat onze menswording was begonnen met een flink stel hersenen, steunde op de hardnekkige overtuiging dat ons brein het fundament is van al onze andere vermogens, en niet zomaar een kers op de taart.


De vondst paste wonderwel in dat kraam: de mens werd gezien als de haast onvermijdelijke bekroning van de evolutie. En dé drijvende kracht achter dat proces was volgens de heersende Victoriaanse visie onze 'superieure intelligentie'.


Van meet af aan was er scepsis, vooral bij Franse en Amerikaanse wetenschappers. Het gewricht dat schedel en kaak duidelijk aan mekaar zou linken, ontbrak. Misschien waren de overblijfselen toch afkomstig van respectievelijk een mens en een aap, die toevallig in mekaars buurt waren aangetroffen.

Twee latere vondsten namen die scepsis voor het grootste deel weg. Op 30 augustus 1913 kwam Teilhard de Chardin met een hoektand aanzetten, gevonden op dezelfde plek. Ook die paste in het plaatje: de tand hoorde in het kaakbeen en wees op menselijke oorsprong.


Helemaal overtuigen deed de Piltdown Man toen in 1915 een tweede exemplaar werd opgegraven, op enkele kilometers van de oorspronkelijke site. Die eerste keer was twijfel op z'n plaats, maar twee haast identieke fossielen zo dicht bij mekaar - dat kon geen toeval meer zijn. Niettemin zouden de hoogdagen van 'de eerste Engelsman' weldra geteld zijn.


EEN EVOLUTIONAIRE ABSURDITEIT

Achteraf bekeken was die cricketbat eigenlijk een weggevertje. Samen met een aantal primitieve vuurstenen lag vlakbij de eerste schedel het dijbeen van een olifant begraven: het was herschapen in een werktuig dat verdacht veel leek op een cricketbat. Ook die vondst werd als authentiek geklasseerd, maar zou de ironie later alleen maar vergroten: Mister Piltdown was niet alleen de eerste Engelsman - hij speelde zelfs al cricket!


Het zou destijds al eenvoudig zijn geweest om het bewuste werktuig te ontmaskeren als een recente vervalsing. Het dijbeen van een olifant kan pas worden bewerkt als het terdege gefossiliseerd is, in 'verse' staat is dat onmogelijk. Toch zou het nog veertig jaar duren voor de frauduleuze toedracht der feiten genadeloos aan het licht werd gebracht.


Niet dat de aanvankelijke twijfels ooit verdwenen. Integendeel, de menselijke fossielen die in de jaren twintig werden gevonden in Java, China en Zuid-Afrika, deden de twijfels alleen maar toenemen. Naarmate het inzicht in ons evolutionaire verleden groeide, werd steeds duidelijker dat onze grote hersencapaciteit een tamelijk recente ontwikkeling is.


En dat de lichamelijke aanpassingen veel ouder zijn: zo zouden onze voorouders al ruim drie miljoen jaar geleden rechtop zijn gaan lopen. De echt moderne mens, inclusief ruime hersenpan, is een relatieve nieuwkomer, die pas 100.000 jaar geleden zijn intrede deed. De reconstructie van onze menswording werd een samenhangend en met fossielen ondersteund verhaal. Een verhaal waarin de Piltdown Man hoegenaamd niet meer paste.

Toen de fraude werd onthuld, was de ooit zo beroemde vondst allang ondergebracht in de sector 'evolutionaire absurditeiten', die eigenlijk genegeerd werd door de wetenschappelijke wereld.
Alleen Woodward bleef tot zijn laatste snik geloven in de authenticiteit ervan.
In 1948 verscheen zijn boek The Earliest Englishman, waarvan hij de laatste passages had gedicteerd - zo wil het de legende - terwijl hij op sterven lag.

Decennialang was de Piltdown Man hermetisch bewaard gebleven in het Natural History Museum. Tot paleontoloog Kenneth Oakley in 1949 besloot om de fossielen eens terdege te onderzoeken - wat eigenlijk nooit echt was gebeurd. Dankzij een nieuwe chemische dateringsmethode en tal van andere technieken konden Oakley en zijn collega Joseph Weiner in 1953 het verdict vellen. Het klonk als een archeologisch boodschappenlijstje.

De schedel was 620 jaar oud en van inheemse origine. De kaak was 500 jaar oud en afkomstig van een jonge, vrouwelijke orang-oetan, vermoedelijk uit Borneo of Sumatra. Het kaakgewricht was met opzet afgebroken. Hoektand en kiezen hadden ooit toebehoord aan respectievelijk een orang-oetan en een chimpansee - ze waren bijgevijld om een menselijk kauwpatroon te suggereren.


Het geheel was met chemische preparaten en verf behandeld om er oud uit zien. De andere zoogdierfossielen die in de buurt waren gevonden, bleken geïmporteerd uit het Middellandse-Zeegebied. En ja, de 'cricketbat' was gewoon met een modern stalen mes vervaardigd uit het gefossiliseerde dijbeen van een olifant.


Kortom, de Piltdown Man was geen evolutionaire absurditeit, maar een in mekaar geknutseld allegaartje - een zorgvuldig uitgekiend en goed geregisseerd geval van oplichterij. Dat raadsel was opgelost. Dan bleef er nog maar één vraag over.


DE STUDENTIKOZE JEZUÏET
De Franse wetenschapper-jezuïet Teilhard de Chardin (1881-1955) komt in opspraak

Wie had het gedaan en waarom?
Wie had de kennis, de gelegenheid en het motief om het kruim van de Britse wetenschappers zo vakkundig te misleiden?
Arthur Smith Woodward werd geacht boven elke verdenking te staan. Hij werd wereldwijd respecteerd, genoot een ijzersterke reputatie, had weinig te winnen en alles te verliezen, dus waarom zou hij zulke risico's genomen hebben?

Uit chauvinisme, omdat Engeland qua inheemse fossielen ver achterbleef bij Frankrijk en Duitsland? Misschien, maar weinig waarschijnlijk.
Nee, prime suspect in de ogen van Oakley en Weiner was Charles Dawson, een amateur met de nodige kennis van zaken, maar zonder referenties. Hij was bij alle vondsten aanwezig geweest én hij had een motief: de - weliswaar vergeefse - ambitie om door zijn professionele vakbroeders verkozen te worden als Fellow of the Royal Society.


Reageren op de beschuldiging kon Dawson niet meer, hij was in 1916 overleden. En harde bewijzen waren er niet, volgens Weiner, maar een alternatief evenmin. Tenzij, zo schreef hij in zijn rapport, Dawson het slachtoffer was geweest van 'een grap die niet de zijne was en die te ver was gegaan.'

In 1979 deed de Amerikaanse paleontoloog Stephen Jay Gould heel wat stof opwaaien door die laatste theorie omstandig te verdedigen. Volgens hem wás het inderdaad een uit de hand gelopen grap - met als schelm van dienst: Teilhard de Chardin.

De beschuldiging stuitte op groot verzet.
De Franse jezuïet had in de jaren vijftig immers zowat de status van halfgod verworven. Zijn bewonderaars en volgelingen openden de aanval op Gould en diens argumenten.
Een welles-nietes-spel dat vooral gebaseerd was en is op verschillende interpretaties van brieven en andere nagelaten documenten van Teilhard, die in 1955 is gestorven.


De theorie van Gould, zo gaf hij zelf toe, steunde niet op harde bewijzen, maar op sterke vermoedens en een nauwgezette reconstructie van de gebeurtenissen. Zo was Teilhard van meet af aan betrokken bij de zoektocht. Hij was het die de fameuze hoektand had gevonden. Bovendien zou hij al in 1913 met Dawson de tweede site hebben bezocht, waar pas in 1915 de tweede schedel werd aangetroffen. Daarbij was Teilhard overigens niet present, want tijdens de Eerste Wereldoorlog diende hij als brancardier in Frankrijk.


Maar hij had dus ruim de gelegenheid gekregen om alle fossielen op makkelijk vindbare plekken te verstoppen. Als aankomend paleontoloog zou hij ook over de kennis hebben beschikt om geloofwaardige vervalsingen te maken. En zijn motief? Dat was volgens Gould veeleer onschuldig: de leerling-jezuïet wilde een studentikoze grap uithalen. Om achteraf eens goed te kunnen lachen.


Alleen: toen Teilhard na de oorlog terug in Engeland arriveerde, was het al te laat om eens goed te lachen. De Piltdown Man werd door zowat het hele Britse wetenschappelijke establishment bijzonder serieus genomen. Een bekentenis van Teilhard zou al die geleerde heren flink in hun hemd hebben gezet. Met alle nefaste gevolgen vandien voor de verdere carrière van de ambitieuze priester-wetenschapper. Die - aldus nog altijd Gould - wijselijk besloot om de waarheid stil te houden.


Al dan niet in samenspraak met Dawson, die misschien mee in het complot zat - Dawson zou er als 'amateurtje' lol aan kunnen beleefd hebben om de professionals voor schut te zetten. Anderzijds is het evengoed mogelijk dat Teilhard ook de vrij arrogante Dawson in de maling wilde nemen. En dus op eigen houtje had gehandeld.


Met de carrière en reputatie van Teilhard ging het na de oorlog overigens uitstekend. In de jaren twintig speelde hij een belangrijke rol bij opgravingen van - authentieke - vroegmenselijke fossielen in China. Gould merkt op dat de jezuïet na 1920 een verdacht stilzwijgen heeft bewaard over de Piltdown Man. Wat door trouwe exegeten van diens oeuvre dan weer wordt ontkend.


Tussen haakjes: het magnum opus van Teilhard, Le phénomène humain, werd pas na zijn dood gepubliceerd. De kerkelijke autoriteiten konden het niet appreciëren dat een priester de evolutietheorie probeerde te verzoenen met het geloof.


Een onderneming die ertoe leidde dat Teilhard een duidelijke 'richting' in de evolutie zag, met een steeds grotere dominantie van geest over materie. In die zin zou de Piltdown Man - eerst het verstand en dan de rest - ook bijzonder goed in zijn kraam hebben gepast: een uit de hand gelopen grap met gunstig neveneffect, dus.


DE WRAAK VAN CONAN DOYLE

Behalve een aantal wetenschappers is er nog een bevolkingsgroep die de herinnering aan Mister Piltdown levendig houdt: de creationisten, voornamelijk in de VS woonachtige lieden die geloven dat God de aarde heeft geschapen met alles erop en eraan.


Hun punt is duidelijk: als prominente evolutionisten zich jarenlang hebben vergist en als fossielen kunnen worden vervalst, waarom zou de hele evolutietheorie met bijbehorende schedels en skeletten dan geen oplichterij zijn? Tja, waarom zou de aarde niet plat zijn? Let wel, ook vandaag wordt er nog geknoeid met fossielen, dikwijls vanuit een onweerstaanbare drang om beroemd te worden. Maar lang houdt de hedendaagse oplichter het nooit vol.

Erg interessant is dan ook die andere vraag, die onder meer Gould zich heeft gesteld: waarom is de fraude destijds niet veel vroeger aan het licht gekomen?
Hij ziet vier oorzaken.
Eén: Woodward stond alom hoog aangeschreven.
Twee: de competentie van Britse paleontologen was destijds veeleer beperkt.
Drie: de daterings- en analysetechnieken waren nog niet erg gesofisticeerd.
En last but not least: de Piltdown Man paste perfect in het verwachtingspatroon van die dagen. Dat de mens een geëvolueerde diersoort is, was bekende stof. Dat het mechanisme achter die evolutie natuurlijke selectie is, had Charles Darwin in 1859 opgeschreven.


Maar dat alles zo toevallig was verlopen, zo zonder plan of duidelijke richting, dat viel in het laat-Victoriaanse Engeland moeilijk te aanvaarden. Het moest toch een geest - en a fortiori onze geest - zijn die dat proces had gestuurd. In die culturele context beantwoordde de van forse hersenen voorziene Piltdown Man aan het menselijke verlangen om meer te zijn dan een puur materieel organisme.

Evolutionisten werden trouwens sowieso beschouwd als materialisten - een scheldwoord in die dagen. Ze verkeerden in constante staat van oorlog met de zogenaamde spiritualisten. In dat laatste kamp bevond zich Arthur Conan Doyle, die er in 1983 door een paar ernstige wetenschappers van werd beschuldigd de dader te zijn.

Doyle was arts, beslagen in anatomie en chemie. Archeologie en het verzamelen van fossielen waren zijn hobby's. Zijn vele reizen voerden hem geregeld naar het Middellandse-Zeegebied. Hij woonde op tien kilometer van Piltdown en kende zowel Charles Dawson als Arthur Smith Woodward. Kortom, hij had de kennis en de gelegenheid om een plan uit te dokteren dat moest leiden tot de valse vondsten. En zijn motief?
De strijd tegen die vermaledijde materialisten!


Doyle geloofde in het bestaan van toverfeeën en was een tijd in de ban van het Amerikaanse medium Henry Slade, die ook in Engeland kwam demonstreren dat hij kon praten met de doden.

Helaas werd Slade tijdens een van zijn scéances ontmaskerd door de wetenschapper Edwin Ray Lankester, die vervolgens niet ophield de spiritualisten belachelijk te maken: in 1907 schreef hij dat hun bijgeloof wellicht te wijten was aan 'een hersenziekte'.


Die belediging zou Doyle zo diep hebben gekwetst dat hij wraak wilde nemen. Als Lankester op basis van één ongelukkig voorbeeld de hele spiritualistische beweging meende te kunnen weglachen, dan zou dat omgekeerd ook moeten gelden:

als iemand erin zou slagen de wetenschappelijke gemeenschap één keer te doen geloven in een vervalsing, kon het materialisme helemaal van tafel worden geveegd.


En zo geschiedde. Althans, dat is een van de vele hypothesen. De betrokkenheid van Doyle kan naar verluidt niet worden uitgesloten, maar ook hier: harde bewijzen ontbreken.
Al zou The Lost World, het verhaal dat Doyle in 1912 publiceerde, tal van aanwijzingen bevatten dat hij wel degelijk de dader was.
Of tenminste medeplichtig.


Alle denksporen zijn gevolgd, alle documenten bestudeerd, maar De Waarheid is nog niet gevonden. Alle betrokkenen en verdachten zijn inmiddels natuurlijk ook allang dood.
Daarbij horen onder meer nog Venus Hargreaves (die de 'kokosnoot' vond), Martin Hinton (die naar verluidt een rekening te vereffenen had met zijn baas, Arthur Smith Woodward) en een paar anderen, die op een of andere manier bij de graafwerken betrokken waren. Ten minste een van hen heeft het geheim van de Piltdown-fraude meegenomen in zijn graf.


Of was het misschien, zoals een onderzoeker ooit schertsend opmerkte, een groot complot waarbij alle verdachten betrokken waren, onder leiding van de Britse militaire inlichtingendienst? Ach, welja, wie zal het zeggen? Tóch jammer dat Sherlock Holmes niet meer leeft.
iets wat kan worden aanvaard zonder bewijs
kan worden verworpen zonder bewijs
Avatar gebruiker
tsjok45
 
Berichten: 109
Geregistreerd: 20 okt 2006, 21:29
Woonplaats: Gent

Berichtdoor tsjok45 » 27 nov 2006, 18:12

Veel gesjoemel in wetenschappelijk onderzoek
09/06

Bijna eenderde van de wetenschappers maakt zich bij onderzoek schuldig aan gedragingen die de integriteit en betrouwbaarheid van de resultaten negatief zouden beïnvloeden als ze bekend zouden worden.

Dat is de uitkomst van een Amerikaans onderzoek dat anoniem is uitgevoerd in verscheidene takken van wetenschap.

Het gaat onder meer om
het verwerken van data van twijfelachtige betrouwbaarheid,
het niet op objectieve wijze interpreteren van feiten en
het niet controleren van onderzoeksresultaten van collega's.

De resultaten van het onderzoek naar wetenschappelijk (wan)praktijken werden gepubliceerd in het gezaghebbende wetenschappelijke vakblad Nature.

In totaal deden meer dan 3.200 wetenschappers mee aan het onderzoek.

De wetenschap kan het zich niet langer veroorloven om dit soort praktijken te tolereren, op straffe van een groot verlies aan geloofwaardigheid van wetenschappelijk onderzoek, aldus Brian Martinson van de HealthPartners Research Foundation en een van de auteurs van het artikel in Nature.

In de meeste gevallen van gesjoemel in de wetenschap gaat het om
het niet naleven van onderzoeksprotocollen.
2 procent van de deelnemers aan de studie geeft toe ooit opzettelijk te hebben gefraudeerd door bijvoorbeeld vervalste data op te voeren
of onwelgevallige onderzoeksresultaten te negeren.

http://www.gcrconline.org/rsa/education ... p718-9.pdf


--------------------------------------------------------------------------------


Dit toont nog maar eens aan hoe belangrijk het is om proeven door andere onafhankelijke onderzoekers te laten herhalen.

Het fenomeen van het verdwijnende effect bij herhaling komt overal voor maar vooral in de pseudo-wetenschappen en de alterneuterij.



Er zijn al prachtige boeken verschenen om gesjoemel aan te klagen zoals
"Science, Good bad an Bogus" van Martin Gardner;

http://www.amazon.com/exec/obidos/tg/de ... 8?v=glance

http://www.infinityplus.co.uk/nonfiction/sciencegbb.htm

Methodical Errors in Medical Research van Anderssen;

Betrayers of the Truth: Fraud Deceit in the Halls of Science van William Broad and Nicholas Wade.
http://www.amazon.com/exec/obidos/tg/de ... 8?v=glance

http://www.clarku.edu/~piltdown/map_pri ... truth.html

http://beingmrkenny.co.uk/articles/betrayers.html


and
Paul Feyerabend,
http://www.nybooks.com/articles/5980


--------------------------------------------------------------------------------

zie vooral :


Piltdown man hoax
http://www.talkorigins.org/faqs/piltdown.html
http://www.talkorigins.org/faqs/homs/a_piltdown.html

Micro-raptor
http://news.nationalgeographic.com/news ... aptor.html

http://66.249.93.104/search?q=cache:imi ... oax+&hl=nl


Frauds & Hoaxes
http://www.skepdic.com/tifraud.html


Paluxy river tracks
http://www.talkorigins.org/faqs/paluxy.html


Forbidden Archaeology: The Hidden History of the Human Race
http://www.amazon.com/exec/obidos/tg/de ... 8?v=glance

Creationism: The Hindu View
A Review of Forbidden Archeology, by Colin Groves
http://www.talkorigins.org/faqs/mom/groves.html
Laatst bijgewerkt door tsjok45 op 27 nov 2006, 21:35, in totaal 1 keer bewerkt.
iets wat kan worden aanvaard zonder bewijs
kan worden verworpen zonder bewijs
Avatar gebruiker
tsjok45
 
Berichten: 109
Geregistreerd: 20 okt 2006, 21:29
Woonplaats: Gent

Berichtdoor tsjok45 » 27 nov 2006, 18:19

Naast fraudes hebben ook heelwat MISKLEUNEN veel schade berokkent

Hieronder een gerecupereerd berichtje van W. Betz oorsrponkelijk verschenen op hetoude verdwenen forum .....


( jehova getuige ; )

....Wat voor narigheid hebben wetenschappelijke miskleunen ons al niet bezorgd?....


willem_betz
Afbeelding

Eigenlijk moet je een onderscheid maken tussen wetenschap en technologie.

Wetenschap is gewoon een manier om te trachten betrouwbare antwoorden te krijgen op vragen (of hypothesen).
Als we dat niet deden dan zouden we iedereen zomaar moeten geloven (of niet geloven) en zaten we terug in de donkere middeleeuwen.

Miskleunen ;

Er zijn legio voorbeelden van hypothesen die uiteindelijk bleken verkeerd te zijn (de N-stralen, de ether, het flogiston, de frenologie, de spontane generatie, de koude fusie, enz..)
Hoe weten we dat ze verkeerd waren?
Door de wetenschappelijke methode te gebruiken.

Het zijn wetenschappers die de miskleunen en de fraudes van andere wetenschappers ontmaskeren

Technologie wordt door velen verward met wetenschap,
maar is het toepassen in de praktijk van wetenschappelijke ontdekkingen, en daar is het al vaak mis gelopen omdat men de mogelijke gevolgen niet voorzien had.
Er zijn genoeg voorbeelden uit de scheikunde, de industrie en ook de geneeskunde.

De Romeinen vergiftigden zich langzaam met lood omdat ze mooi glazuur op hun vaatwerk wilden.

Je kan wetenschap nog indelen in slechte wetenschap, pseudo-wetenschap , junk wetenschap en ook begrijpelijke vergissingen, zoals die arme Romeinen die indertijd gewoon de middelen niet hadden om de gevolgen te ontdekken.

De kwalijke gevolgen van lood zijn ontdekt door de wetenschappelijke methode te gebruiken, idem voor het ontdekken van de oorzaak van ziekten.

Technologie steunt (steunde) trouwens niet altijd op wetenschap, vaak was het gewoon proefondervindelijk proberen en hopen dat het zou werken. Zo onstond soms empirische kennis, een soort recept dus, zonder dat men eigenlijk wist waarom het zo was.

Er bestaan veel boeken over fouten, bedrog en vergissingen in de wetenschap, begin eens met de gratis Skeptics Dictionary.

Wil je voorbeelden van pseudo-wetenschap, kijk eens naar astrologie of homeopathie.

Het softenon drama is een interessant geval.

De laboranten die het middel ontwikkelden dachten dat het veilig was omdat ze voldoende proeven hadden gedaan op zwangere dieren, jammer genoeg bleek dat juist die dieren er geen gevolgen van hadden en de mens wel.

Het gevolg is dat er op de aanwijzingen van alle nieuwe medicijnen staat dat zwangeren het niet mogen nemen.
We weten nu dat zelfs testen op meerdere diersoorten geen zekerheid van veiligheid bieden.
Trouwens weet je dat softenon nog steeds gebruikt wordt en levensreddend kan zijn bij melaatsen?

Maar ja, we leren steeds bij: zwangere vrouwen mogen niet roken, en binnenkort zal er op een flesje bier ook al staan dat zwangeren geen alcohol mogen gebruiken. En hoe zijn we dat te weten gekomen?
Door de wetenschap.

Een anti-wetenschappelijke houding is gewoon dwaas,( vind ik ) maar met de technologische toepassingen moeten we steeds voorzichtig blijven.
Maar ja, van wierook en kaarsen krijg je nu ook al kanker, een mens zou er van gaan kankeren.
iets wat kan worden aanvaard zonder bewijs
kan worden verworpen zonder bewijs
Avatar gebruiker
tsjok45
 
Berichten: 109
Geregistreerd: 20 okt 2006, 21:29
Woonplaats: Gent


Keer terug naar Desinformatie van creationisten debunked

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast

cron