ippa schreef:@Planoudes,
Bedankt voor uw uitleg.
Voor mij is het écht moeilijk:
+ véle jaren "geloof" ik
+ dit geloof kwam voort uit de opvoeding
+ ik vond het eerst niet nodig om hierover na te denken en dacht er zelfs niet aan hierover na te denken
+ ik studeerde later wetenschappen en begon, nog veel later, na te denken; in allerlei fysische, chemische,... vond ik in het "wonderlijke" de hand van iets "hoger"
+ op latere leeftijd (ik word oud; te oud voor een date

) begon ik te zoeken, veel te lezen
(*), trachten "meer" te weten: ik vond verklaringen: voor en tegen; het deed mij twijfelen; ik sprak erover met vrienden; soms kreeg ik steun, soms niet; ik probeerde te blijven geloven
+ hoe meer ik lees, hoe groter het dilemma wordt en hoe sterker ik tracht te "weten"; het lukt niet echt omdat ik niet altijd de bevredigende antwoorden vind
+ ik geloof nog steeds; vragen blijven; de antwoorden die ik vind, zijn voor mij soms zo moeilijk (letterlijk en figuurlijk);
Groetjes,
Eva
(*) Singh, Amstrong, Bodifé, Dawkins,...
Vreemde opvolging in de gang van zaken die je beleefde.
Bij mij ging het juist de andere richting uit. Hoe ouder ik werd, hoe meer ik erover las, hoe meer ik er me in verdiepte. Resultaat: van katholiek opgevoed jongetje dat iedere zondag naar de mis ging, via Lemaître en Tailhard de Chardin als student tot compleet oninteressant thema tot mijn 50ste, eindigend als atheïst tot in de kist.
Ik ben tot de conclusie gekomen dat priesters die het verder geschopt hebben dan pastoor tot bijv. bisschop of hoger verstandelijk genoeg moeten zijn om te begrijpen, te weten, dat de materie waar ze mee bezig zijn op niets gebaseerd is. Maar ja, het is nu eenmaal hun broodwinning geworden dus boeren ze voort. Wanneer ze hun "status" dan op een correcte manier weten te gebruiken en er de mensheid beter mee maken heb ik daar geen probleem mee. Ze moeten echter in het diepste van hun ziel (ehum, die niet bestaat - verdorie, nu zit ik wel ff in de knoei) beseffen dat er helemaal geen god bestaat. Wanneer ze ten dienste staan van de mensheid en niet willens nillens zieltjes proberen te redden laat ik ze graag rustig begaan. Maar o wee wanneer ze anders denkenden luidkeels de verdoemenis insturen.
Ad
“Ad Randum” is “at random” “ad absurdum”. “Ad deliberandum”? Neen, “ad fundum”.